Γεννηθήκαμε σε ένα παγκόσμιο πόλεμο

 

          ΜΗΔΈ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΜΗΔΈ ΕΣΤΙΕΤΟ

Είναι ένα κείμενο που έγραψα τον καιρό των μνημονίων, τα στοιχεία είναι εκείνης της εποχής, αλλά οι βασικές αρχές ισχύουν πάντα. 

Για να καταναλώσεις πρέπει να παράγεις.  

Στο προηγούμενο σημείωμα μου είχα πει ότι όπως σε κάθε τι που καθορίζεται από τους φυσικούς κανόνες , έτσι και στις πρωτόγονες κοινωνίες και στις πρώτες αγορές υπήρχε μία αυτόματη ισορροπία διότι η αγοραστική δύναμη του κάθε ατόμου πηγάζει από την παραγωγική του ικανότητα . Εν ολίγοις έχουμε την εξίσωση

Αγοραστική μου δύναμη = παραγωγική μου δύναμη.

Σιγά σιγά όμως και με την δημιουργία κρατικών μηχανισμών , δημιουργήθηκε μία πολυπληθής ομάδα , που δεν παράγει υλικά αγαθά ,αλλά προσφέρει υπηρεσίες .

Ένα μεγάλο μέρος αυτών , είναι ιδιώτες και το υπόλοιπο κρατικοί λειτουργοί.

Για τους ιδιώτες δεν θα πω πολλά γιατί σε αυτούς κατά φεύγουμε με τη θέληση μας και εφ´ όσον πιστεύουμε ότι μας εξυπηρετούν , έστω κι ´ αν είναι απατεώνες ( πχ. μια καφετζού ) .

Το πρόβλημα είναι με τους άλλους τους κρατικούς όπου θέλουμε δεν θέλουμε θα τους πληρώνουμε , μας προσφέρουν δεν μας προσφέρουν ,κάποια υπηρεσία , δουλεύουν ή απλά είναι αργόμισθοι

Είναι οι κρατικοί λειτουργοί . δάσκαλοι, δικαστές , αστυνομικοί , στρατιωτικοί , και ένα άλλο πλήθος κρατικών υπαλλήλων που έχει αγοραστική δύναμη (μέσω των κρατικών φόρων και μισθοδοσίας ) , αλλά δεν παράγει . Είναι όμως χρήσιμοι στην κοινωνία διότι προσφέρουν , ασφάλεια, ευνομία, μόρφωση , και ότι άλλο της χρειάζεται για να λειτουργήσει, με τη βασική προϋπόθεση ότι εργάζονται ευσυνείδητα .

Αυτοί δεν παράγουν , αλλά αποσπούν από την αγορά ένα σημαντικό μέρος των αγαθών , εφ´ όσον έχουν αγοραστική δύναμη μέσω του μηχανισμού φόρων - μισθοδοσίας . Ουσιαστικά όλοι αυτοί ζουν από την παραγωγή των άλλων . Από τη δουλειά του γεωργού , του φούρναρη , τρώνε , ντύνονται από την παραγωγή του Ράφτη , του παπουτσή κλπ.

Εάν οι υπηρεσίες που μας προσφέρουν , είναι σωστές τότε όχι μόνο δικαίως τρώνε το ψωμί τους , αλλά με την ασφάλεια και την ευνομία ή με λίγα λόγια την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας , βοηθούν στην ίδια την παραγωγή , δημιουργώντας συνθήκες και περιβάλλον προόδου.

Το επιθυμητό λοιπόν είναι όλοι αυτοί οι εργαζόμενοι αλλά μη παράγοντες αγαθά , να είναι κατά το δυνατόν ολιγάριθμοι , και όσο το δυνατόν αποτελεσματικοί , ώστε να δίνουν την ελάχιστη δυνατή επιβάρυνση , στους παραγωγούς προϊόντων.

             Εν ολίγοις όσο ποιο μικρό είναι το κράτος , τόσο λιγότεροι θα είναι οι φόροι .

Τώρα το πόσοι , και το που βρίσκεται η χρυσή τομή παραγωγής - κρατικών υπηρεσιών , είναι θέμα πολιτικής τοποθέτησης , και απαιτήσεων από το κράτος . Και για να γίνω σαφέστερος , θέλουμε. Κρατική παιδεία , υγεία , κοινωνική αλληλεγγύη , αυτό μεγαλώνει το κρατικό μηχανισμό , και μεταφράζεται σε τελευταία ανάλυση σε αύξηση των φόρων .

Δεν θέλουμε κρατικές υπηρεσίες παιδείας υγείας κλπ. Θα έχουμε μείωση του κράτους , μείωση των φόρων , και ίσως αύξηση της παραγωγής μία και το κίνητρο του κέρδους θα ενταθεί , όταν μπορείς να απολαύσεις τους καρπούς των κόπων σου χωρίς πόλους φόρους .

Αυτή είναι στην ουσία η πολιτική διαμάχη για τη θέση που θα έχει μία κοινωνία στο συνεχές και γραμμικό φάσμα που στο ένα άκρο έχει το "όλα στο κράτος " και στο άλλο " όλα στους ιδιώτες ".

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στο θέμα μας . Ο νόμος που όπως όλοι οι φυσικοί νόμοι είναι ανελαστικοί και δεν συγχωρούν αποκλίσεις .

Όπως θες μπορείς να τον εκφράσεις

Αγοραστική μου δύναμη = παραγωγική μου δύναμη.      
 Η

Για να καταναλώσεις πρέπει να παράγεις      
  Η

Μηδέ εργαζόμενος μηδέ εστιέτο .

Είδαμε ότι ατή σημερινή κοινωνία μεγάλα μέρη του πληθυσμού δεν παράγουν , αλλά ζουν από την παραγωγή των υπολοίπων , προσφέροντας υπηρεσίες πραγματικές η κατ´ επίφαση .

Μέσα σε αυτές δυο κυριαρχούν . Οι κρατικές και οι τραπεζικές .

Μαζί με τη διόγκωση των κρατικών υπηρεσιών σήμερα έχουμε και τη διόγκωση των χρηματοπιστωτικών . ούτε οι μεν ούτε οι δε παράγουν προϊόντα , αλλά έχουν  αγοραστική δύναμη , και κάνουν την την εξίσωση , ανισότητα.

Ας δούμε λοιπόν αυτό το δεύτερο παράγοντα από την αρχή.

Στις πρώτες κοινωνίες σε μία ανάγκη και σαν βοήθεια στον διπλανό σου ,δάνειζες αλλά άτοκα.

Ο έντοκος δανεισμός από τις πρώτες κοινωνίες συνάντησε από απαγόρευση μέχρι διστακτική αποδοχή. Η θεϊκή εντολή " με τον ιδρώτα του προσώπου σου " ερχόταν σε αντίθεση με το άκοπο κέρδος που προέρχεται από τον έντοκο δανεισμό των μακρινών αυτών εποχών . Αλλά και σήμερα η φράση " τοκιστής και σουλατσαδόρος " δείχνει ότι η αντίληψη μέχρι σήμερα δεν έχει αλλάξει πολύ. Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι σε εκείνες τις εποχές όπου δεν ήταν αναγκαία η συσσώρευση κεφαλαίου για τις οικονομικές δραστηριότητες , προσέφευγες στο δανεισμό σε μία ανάγκη πχ. Σε μια κακή παραγωγή σε μια καταστροφή , το να δανείσεις το διπλανό σου , και να κερδίζεις από τη δυστυχία του , ήταν αντίθετο προς την κοινωνική συμπεριφορά και ηθική.

Έτσι και οι θρησκείες αντικατοπτρίζοντας τις αντιλήψεις αυτές , είχαν υιοθετήσει αρνητική στάση .

Σιγά σιγά όμως η ανάγκη συγκεντρώσεως μεγάλων κεφαλαίων , για επιχειρήσεις που υπερέβαιναν τα οικονομικά μεμονωμένων ατόμων , επέβαλαν τον έντοκο δανεισμό σαν ένα χρήσιμο οικονομικό εργαλείο. Ο τόκος ήταν το δέλεαρ για τον δανειστή .

Αλλά και ηθικά είναι δεκτή μία τέτοια συμφωνία εφ´ όσον είναι επωφελής και για τα δύο μέρη. Πράγματι μου δανείζεις ένα πόσο , με το οποίο κάνω μία επιχείρηση , κερδίζω , και παίρνεις και συ ένα μέρος των κερδών. Αυτό είναι υγιής δανεισμός , διότι έστω και έμμεσα συμβάλει ο δανειστής στη παραγωγή.

Δυστυχώς όμως δεν είναι πάντα έτσι.

Τελικά η οικονομική ανάγκη για συγκέντρωση κεφαλαίων επέβαλε τις τράπεζες παρά την αρχική κοινωνική και θρησκευτική επιφύλαξη σαν ένα οικονομικό εργαλείο .

Οι τραπεζικές επενδύσεις αν δημιουργούν πραγματικό προϊόν σε αυτό που ονομάζουμε πραγματική οικονομία τότε είναι δημιουργικές και συμβαδίζουν με τη ισότητα

Αγοραστική δύναμη =. Παραγωγική δύναμη

Οι τράπεζες αρχικά βοήθησαν στην μεγιστοποίηση της παραγωγής χρηματοδοτώντας όσους ήσαν ικανοί , είχαν γνώσεις και τη σύνεση να δημιουργήσουν μία παραγωγική μονάδα , αλλά δεν είχαν την αρχική οικονομική δύναμη για ν´ αρχίσουν. Έτσι με τη χρησιμότητα τους στην οικονομία ,καθιερώθηκαν σαν βασικοί συντελεστές οικονομικής ανάπτυξης . Με τα χρόνια έγιναν βασικός παράγων της κοινωνίας και ίσως ο κύριος παράγων αν λάβουμε υπ´ όψιν την οικονομική τους δύναμη.
 Αλλά η αρχική ανορθογραφία να παράγουν χρήμα εκ του μηδενός δεν ξεπεράστηκε .

Ένα δανεισμένο κεφάλαιο είναι μία γεωμετρική πρόοδος με συντελεστή μεγαλύτερο του ένα ( 1+επιτόκιο). Και ξέρουμε ότι μια γεωμετρική πρόοδος αυξάνει αυξάνει συνεχώς χωρίς όριο και τείνει στο άπειρο . Επομένως είναι θέμα χρόνου η αύξηση , του κεφαλαίου πέραν κάθε λογικής .

Βέβαια ο αντίλογος είναι ότι υπάρχουν παράγοντες ( όπως διοικητικά έξοδα ) που μειώνουν τα κέρδη , αλλά το οικονομικό τρωκτικό που φοβούνται είναι ο πληθωρισμός . Αυτός είναι ο μπαμπούλας κάθε κεφαλαίου που κάθεται. Σιγά σιγά χάνει την αξία του , το κατατρώει , χρόνο το χρόνο. Μπροστά σ´ αυτό το σαράκι τα κεφάλαια καθίστανται σαν τον καρχαρία που πρέπει να κολυμπάει διαρκώς για να αναπνέει . Πρέπει να τοποθετούνται και να αποδίδουν . Αν κάτσουν φθείρονται .

Αυτό όταν υπάρχουν περιθώρια σωστών επενδύσεων , όλα πάνε καλά , αλλά όταν αυτά τα περιθώρια στενεύουν αρχίζει ο εκνευρισμός , και μετά αν οι δυνατότητες σωστών επενδύσεων υπερβούν τα κεφάλαια , τότε αρχίζουν τα παρατράγουδα.

Μπροστά στο κίνδυνο λιμναζόντων κεφαλαίων , αρχίζουν να τις επισφαλείς τοποθετήσεις , και αρχίζει πλέον η  συμπεριφορά που επιδιώκει το μονομερές κέρδος .

Στα προ της κρίσεως χρόνια , με τον πυρετό του κέρδους και με το φόβο των λιμναζόντων κεφαλαίων ,άρχισαν τα θαλασσοδάνια , τα εορτοδάνια, τα διακοποδάνια , που προσέφεραν τόκους , αλλά δεν βοηθούσαν την πραγματική οικονομία και οι ανόητοι παρασύρονταν σε προεξόφληση των μελλοντικών τους εισοδημάτων .   Μετά τους ερχόταν ο λογαριασμός και με τόκο.

Μία τέτοια τραπεζική συμπεριφορά πρώτον εκτός που μπορεί και πρέπει να χαρακτηριστεί τοκογλυφική , δημιουργεί και γενικότερη οικονομική διαταραχή.

Αλλά ας αρχίσουμε από το τοκογλυφική. Είναι η συμπεριφορά που αποβλέπει στο κέρδος του δανειστού και μόνο , (αδιαφορώντας για τον δανειζόμενο ), και εκφράζεται εκτός των υψηλών επιτοκίων , και με την επιδίωξη μονομερούς κέρδους της Τραπέζης με κάθε τρόπο. Αυτό το είδαμε στην κρίση το 2008 στις ΗΠΑ .

Τελικά με την κατάρρευση της οικονομίας , θα μπορούσαμε να το πούμε ότι η φύση απεκατέστησε τα πράματα . Προσπάθησαν να αυξήσουν τα κέρδη τους , χωρίς υλικό υπόβαθρο , χωρίς να υποβοηθήσουν την πραγματική παραγωγή , και τα λογιστικά κέρδη και ήταν μόνο καπνός χωρίς φωτιά με τη κρίση έγιναν καπνός .

ο φυσικός νόμος  θα αποκαταστήσει την ισορροπία ή με πληθωρισμό (ροκάνισμα) η με μία κρίση (καταστροφή-χάσιμο  κεφαλαίων ) .Ο Κέινς προτείνει αύξηση κρατικών δαπανών , που καταλήγει σε πληθωρισμό , πράμα που απεχθάνονται οι τράπεζες και σήμερα παρακολουθούμε άλλους τρόπους , (κούρεμα , αγορά ομόλογων , κλπ.).που Όλοι αυτοί δεν είναι παρά τρόποι καταστροφής των άνευ αντικρίσματος κεφαλαίων σε τελευταία ανάλυση .

Σήμερα που βρισκόμαστε ;

διαβάζω τα εξής στο διαδίκτυο

Αυτή την εβδομάδα ο κ. Tucker έλαβε τελικά την ικανοποίηση του:

το Συμβούλιο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας εξέδωσε μία έκθεση που ζήτησε μεγαλύτερη εποπτεία για το παγκόσμιο σκιώδες τραπεζικό σύστημα (*1) αξίας $ 67 τρις.

( Κατά τη διάρκεια της πιστωτικής έκρηξης του 2006 και του 2007, ο Paul Tucker, τώρα αναπληρωτής διοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας, προσπαθούσε να προειδοποιήσει για τις σκιώδεις τράπεζες .Σε μια προφητική ομιλία του προειδοποίησε ότι η χρηματοδότηση «φαντομάς» - όπως ονόμασε το σκιώδες δίκτυο των μη-τραπεζικών φορέων χρηματοδότησης στο Λονδίνο - θα μπορούσε να δημιουργήσει συστημικούς κινδύνους. )

Εχουμε 67 τρις $ το παγκόσμιο σκιώδες τραπεζικό σύστημα 

Το παγκόσμιο ΑΕΠ είναι  62,911  τρις $  .   (3*)

  Δηλαδή μπορούσαν  να αγοράσουν την παγκόσμια παραγωγή ενός έτους ,και βάλε .  ---Για να είμαστε σωστοί αυτό δεν γίνεται γιατί το μεγαλύτερο μέρος τους είναι τοποθετημένο , άρα δεσμευμένο . Αλλά το ποσό είναι τεράστιο , και ένα μικρό κλάσμα του , μπορεί να προκαλέσει τρικυμία .----

  Ενδεικτικά ένα παράδειγμα.

Αν κάποιοι νομίσουν ότι θα υπάρξει σιτοδεία και αγοράσουν ποσότητες σίτου , μπορεί να προξενήσουν λιμό σε μερικές χώρες .

Τα παιχνίδια με την τιμή του αργού πετρελαίου τα θυμόσαστε πριν από την κρίση του 2008 ;

Όταν οι σωστές επενδύσεις δεν επαρκούσαν για την τοποθέτηση των κεφαλαίων , άρχισε ο δανεισμός των κρατών . Στην αρχή συνέφερε και τους πολιτικούς και τους τραπεζίτες . Παίρνανε τα λεφτά και τα κάνανε ψήφους . Αλλά τώρα έφτασε ο κόμπος στο χτένι . Οι τραπεζίτες θέλουν τα λεφτά τους πίσω , αλλά οι πολιτικοί δεν μπορούν να αυξήσουν τους φόρους . Τα συμφέροντα πλέον διαφέρουν και χαλάει η συμφωνία
 Και δεν ήμαστε μόνο εμείς

Όλες οι χώρες του Δυτικού κόσμου είναι χρεωμένες και με ελλειμματικούς προϋπολογισμούς

από το Wikipedia βλέπουμε  ενδεικτικά. (3*)

11,498        ΗΠΑ           73,8%  του ΑΕΠ

12,595.       Ιαπωνία    223%

2,795            Γερμανία      82,7%

2,332            Γαλλία           89,6%

και το παγκόσμιο χρέος 49,5 τρις $

      Οι χώρες της Ν. Ευρώπης έχουν πρόβλημα .  Αλλά και οι άλλες του Βορά ,και αυτές έχουν πρόβλημα , αλλά το αγνοούν γιατί δανείζονται φτηνά . Με την ύφεση όμως  , το πρόβλημα θα φανερωθεί και σ ´ αυτές προϊόντος του χρόνου .   Πάντως και στο Βορά και στο Νότο ένα σοβαρό μέρος των φόρων πάει σε τόκους . Όλη η δύση είναι φόρου υποτελής στις λεγόμενες αγορές . Δηλαδή στις τράπεζες , στο σκιώδες τραπεζικό σύστημα , και μερικά ταμεία συνταξιούχων που είναι το άλλοθι των αγορών .

      Το πράμα βρωμάει φούσκα που   ή θα ξεφουσκώσει  ή θα σκάσει.

       Ευχής έργο είναι με μελετημένες κινήσεις , να ξεφουσκώσουν τη  φούσκα όσο είναι καιρός ( προτάσεις ΗΠΑ - Κέινς ) .  Το ΔΝΤ πιέζει για κουρέματα και αγορές χρεών μεσοτιμής . Το πράμα πρέπει να ισορροπήσει . Αλλιώς στο πρώτο μπαμ όλοι θα προσπαθήσουν να εξασφαλίσουν τα άυλα χρήματα τους  , αγοράζοντας ότι πουλιέται ,  παραγωγικές μονάδες της πραγματικής οικονομίας  , μέταλλα  ,πετρέλαια , τροφές και ότι άλλο θεωρήσουν ότι τους εξασφαλίζει.     Εν ολίγοις θα έχουμε μια οικονομική θύελλα με τρελές διακυμάνσεις τιμών και ελλείψεις ειδών , που θα μας οδηγήσουν σε ποιος ξέρει ποιες καταστάσεις

      Όπως από το χρηματιστήριο μόνο όταν αποχωρήσεις και κάνεις ταμείο και βλέπεις κέρδη και ζημιές . Έτσι και εδώ πρέπει να τραβηχτείς εγκαίρως για να είσαι κερδισμένος.

   Ίσως το πράμα να έχει αρχίσει και οι μηχανισμοί που ζητάνε αποκρατικοποιήσεις να είναι προπομποί . Κάποτε αυτά τα άυλα ποσά που δεν είναι τίποτα άλλο από bit και byte στα computer των τραπεζών θα μετατραπούν σε χειροπιαστή περιουσία . Θα γίνουν , γη , ορυχεία , εργοστάσια , κι βεβαίως τα πιο σίγουρα και με εξασφαλισμένη πελατεία είναι όσα προμηθεύουν είδη πρώτης ανάγκης .

Μην ξεχνάμε ότι οι μεγαλουπόλεις είναι σαν ένα ζωντανός οργανισμός,. Αν κάποιο σύστημα δεν δουλέψει ο οργανισμός πεθαίνει . Έτσι και οι πόλεις χωρίς συστήματα θα διαλυθούν. Χρειάζονται ύδρευση , αποχέτευση , παροχή ηλεκτρισμού , μεταφορές ανθρώπων , τροφίμων και υλικών. Άρα οποίος τα ελέγχει , ελέγχει και τη πόλη . Μακρυά από ιδιωτικά μονοπώλια κάθε είδους , πόσο μάλλον από αυτά των βασικών αγαθών.

        Κάπως έτσι βλέπω τα πράματα , ελπίζω να κάνω λάθος.