Εδώ και πολλά χρόνια τα τσιμπούρια πάνω στο σκύλο είχαν στήσει μεγάλο καυγά . Στόχος ή ταν τα προνομιούχα κοντά στις φλέβες του λαιμού , από τα άλλα στο σώμα και κάποια φουκαριάρικα στην ουρά και στα ποδάρια . Αυτά στο σώμα και στην ουρά γκρίνιαζαν για την προνομιούχα τάξη του λαιμού που με ευκολία επινε το αίμα ενω στο σώμα κουράζονταν από το ρούφηγμα και συζητάγανε κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα . Αυτά στο λαιμό λέγανε εμείς με κόπο σκαρφαλώσαμε μέχρις εδώ , ενώ εσείς απο τεμπελιά μείνατε στο σώμα και στα ποδάρια , εμείς με την αξία μας και τον κόπο μας βρισκόμαστε εδώ . Ο καυγάς ήταν μεγάλος. Κάποια θέλανε να θεσπιστούν ίσες μερίδες ,άλλα θέλανε η μερίδα να είναι σύμφωνα με τις ανάγκες του κάθε ενός , και άλλα που παρίσταναν τα σπουδαία θέλανε η μερίδα να είναι σύμφωνα με την αξία του κάθε τσιμπουριού. Άντε τώρα να βρεις ποιες είναι οι ανάγκες και η αξία του καθένα . Μπήκανε στο καβγά και οι τσιμπουρο-φιλόσοφοι και άλλος έλεγε...