Χωρίς σωστό Σύνταγμα και νόμους δεν βγαίνουμε από το βάλτο

«ἔστι δὴ τρία μόρια τῶν πολιτειῶν πασῶν... ἓν μὲν τί τὸ βουλευόμενον περὶ τῶν κοινῶν, δεύτερον δὲ τὸ περὶ τὰς ἀρχάς... τρίτον δέ τί τὸ δικάζον». (Αριστοτέλης στο Βιβλίο πολιτικά )

Πρώτος ο Αριστοτέλης  στο έργο του " πολιτικά και   αργότερα στην εποχή του Διαφωτισμού, τότε που με σαφήνεια διακηρύχτηκαν τα δικαιώματα του πολίτη, από τον Μοντεσκιέ το  βασικό στοιχείο της δημοκρατίας θεωρείται  η διάκριση των εξουσιών.
Αναγνώρισε ότι η κατάχρηση εξουσίας είναι μία φυσική ανθρώπινη τάση και ότι κατά συνέπεια, κάθε κράτος τείνει να εκφυλιστεί σε δεσποτικό.
Κεφαλαιώδους σημασίας για να αποφευχθεί αυτό είναι η αρχή της διάκρισης των εξουσιών
Ο χωρισμός από τότε παραμένει κλασικός: Εκτελεστική, Νομοθετική, Δικαστική.
Η βαθύτερη έννοια αυτού , είναι να μη συγκεντρώνεται η απόλυτη εξουσία στα χέρια κανενός ατόμου ή ομάδας ατόμων.
Ώμος οι Έλληνες δημοκράτες της πλαστικής σημαίας , (τους οποίους αποκαλώ εικονολάτρες της δημοκρατίας) , θεωρούν ότι η δημοκρατία αρχίζει και τελειώνει μόνο στην κάλπη.
Τι θέλω να πω μ' αυτό:
Δεν ξέρουν τι είναι το Δημοκρατικό πολίτευμα.
Το Κοινοβούλιο είναι η νομοθετική.
Η κυβέρνηση η εκτελεστική
Και τα δικαστήρια
Σύμφωνα με το ελληνικό σύνταγμα δεν υπάρχει διάκριση εξουσιών, και όλοι φαίνεται να είναι απροβλημάτιστοι γι αυτό. ( δημοκράτες της φακής -για να μην πω τίποτα χειρότερο ) .
Η μεν νομοθετική με την εκτελεστική ταυτίζονται μιά και η κυβέρνηση συγκροτείται από  εκλεγέντες βουλευτές της πλειοψηφίας . Η δε δικαστική,  (θεωρητικά ανεξάρτητη) , τελεί υπό την κηδεμονία της πλειοψηφίας με διάφορους μηχανισμούς, ο πιο ορατός των οποίων είναι η εκλογή των Προέδρων των ανωτάτων Δικαστηρίων από την Κυβέρνηση.
Θα αναρωτηθεί ένας αφελής:
Γιατί να μην προεδρεύει ο αρχαιότερος; Ήδη για να φτάσεις Αρεοπαγίτης ή Σύμβουλος της Επικρατείας έχεις κριθεί και έχει βρεθεί ικανός πολλαπλές φορές. Επομένως γιατί θα πρέπει να τοποθετηθεί και με ποια κριτήρια ο Πρόεδρος απ' την κυβέρνηση;
      ο πρωθυπουργός σωστός και ικανός πρέπει να κυβερνά με τους υπάρχοντες νόμους και όχι να φτιάχνει καινούριους στα μέτρα του .
Κατά τον Καβούρ Ότι ακόμα κι ένας ηλίθιος όταν συγκεντρώνει όλες τις εξουσίες στα χέρια του κυβερνάει. Αλλά αυτό δεν είναι δημοκρατία έστω και αν μας προκύπτει από την κάλπη.
    Εμείς εδώ  έχουμε  έναν πρωθυπουργό ο οποίος  σχηματίζει την κυβέρνηση από βουλευτές ,άρα η Νομοθετική και Εκτελεστική ταυτίζονται.  Ακόμα η έννοια της κομματικής πειθαρχίας καθιστά τους βουλευτές πειθήνια όργανα της κυβέρνησης και  του πρωθυπουργού. Πού είναι η διάκριση Εκτελεστικής και Νομοθετικής;
    Η κυβέρνηση πρέπει να κυβερνά με τους υφιστάμενους νομούς, και όχι να ελέγχει την νομοθετική εξουσία για να φτιάχνει νόμους κατά το δοκούν κι όπως τους βολεύουν (κάτι έχετε ακούσει για την πολυνομία)
       Η νοοτροπία ότι  για να κυβερνήσεις πρέπει να ελέγχεις το κοινοβούλιο σε συνδυασμό με την κομματική πειθαρχία , ουσιαστικά καταργεί  την διάκριση των εξουσιών και έχει οσμή ολοκληρωτισμού .
       Μπορείτε να έχετε όποιες αντιρρήσεις θέλετε για το αμερικανικό πολίτευμα, αλλά έχει επιβιώσει πάνω από 200 χρόνια. Κι όχι μόνο έχει επιβιώσει αλλά έχει καταστήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες το ισχυρότερο κράτος της γης. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Ο Πρόεδρος έχει την εκτελεστική εξουσία αλλά ιδρώνει κάθε φορά να πείσει το Κογκρέσο, όποτε θέλει να περάσει κάποιον καινούργιο νόμο ή για τις δαπάνες τoυ προϋπολογισμού. Ένα επιπλέον προσόν του αμερικανικού συντάγματος είναι ότι δεν εκλέγεται πέρα από δύο τετραετίες ο Πρόεδρος, πράγμα που σημαίνει ότι τη δεύτερη τουλάχιστον τετραετία δεν έχει τη σκοπιμότητα της επανεκλογής του, επομένως θα κάνει αυτό που νομίζει ότι είναι σωστό για τη χώρα του.  Έτσι  είναι εντάξει με τη συνείδησή του και ταυτόχρονα  υπηρετεί    την υστεροφημία  του (που είναι το μόνο που μένει τελικά σ' αυτόν τον κόσμο). Η δε δικαστική εξουσία μπορεί να καταργήσει τον Πρόεδρο,( βάσει αποδείξεων βεβαίως) . Ο Πρόεδρος πάλι δεν επιλέγει τους υπουργούς και γραμματείς από τους βουλευτές ή γερουσιαστές, αλλά επιλέγει κατά την κρίση του διάφορα επιτυχημένα επαγγελματικώς άτομα. Για να γίνει αντιληπτή η σημασία αυτού του πράγματος θα πρέπει να δούμε ότι στο δικό μας πολίτευμα όταν τους ανατεθεί κάποιο υπουργικό αξίωμα το συνηθέστερο είναι να χρησιμοποιήσει αυτή την εξουσία για την προώθηση των προσωπικών του φιλοδοξιών. Έτσι έχουμε το ρουσφέτι, την εξυπηρέτηση ισχυρών συμφερόντων και τη δημιουργία συμμαχιών για την επανεκλογή και περαιτέρω προώθηση του πολιτικού. Πχ. η Δημαρχία Αθηνών θεωρείται ένας αναγκαίος πλέον σταθμός για να αναρριχηθείς στην ηγεσία του κόμματος και στην πρωθυπουργία. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: Αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να εξυπηρετήσεις τα συμφέροντα των Αθηναίων, όταν άλλοι είναι οι στόχοι σου και το αξίωμά σου για σένα είναι απλώς ένα σκαλοπάτι που θα χρησιμοποιήσεις για περαιτέρω προώθηση;

Ο υπουργός ο οποίος δεν προέρχεται από την πολιτική (αμερικανικό σύνταγμα) θα κάνει αυτό που νομίζει, ενώ κάποιος ο οποίος χρησιμοποιεί το αξίωμα για περαιτέρω αναρρίχηση δεν εξυπηρετεί τον λαό , αλλά συνήθως τον εαυτό του και τη καριέρα του .

Ας θυμηθούμε την κατάσταση της γαλλικής πολιτικής σκηνής πριν από την εμφάνιση του Ντε Γκολ.

Προεδρευόμενη δημοκρατία . Κυβερνήσεις που ανεβοκατέβαιναν, καυγάδες πολιτικών, γενικώς ακυβερνησία. Το σύνταγμά τους έμοιαζε με το δικό μας, χωρίς να έχει τα "χάλια" του δικού μας. Με το σύνταγμα που έβαλε ο Ντε Γκολ (κατόπιν δημοψηφίσματος), το οποίο ήτανε προεδρικού τύπου βλέπουμε σαφώς μία σταθερότητα στη Γαλλία και έληξαν οι πολιτικές περιπέτειες που είχε τότε. Εμείς όχι μόνο έχουμε απογυμνώσει τον Πρόεδρο εντελώς από οποιαδήποτε εξουσία, αλλά ούτε ψηφίζουμε γι' αυτόν . Τον έχουμε εντάξει αυτόν και την εκλογή του μέσα στο πασίγνωστο πολιτικό παιχνίδι της εξουσίας.
Με αυτά τα λίγα που ανέφερα παραπάνω το υπάρχον σύστημα, (όπου όλες οι εξουσίες συγκεντρώνονται στο πρόσωπο του πρωθυπουργού ), μόνο δημοκρατικό πολίτευμα δεν θυμίζει.
Δεύτερον, χαρακτηριστικό της ολοκληρωτικής νοοτροπίας των "δημοκρατών" η κομματική πειθαρχία. Ψηφίζουμε 300 βουλευτές και τους ονομάζουμε και βουλευτές δια να βουλεύονται ή αλλιώς για να εκφέρουν ελεύθερα τη σκέψη τους. Ουσιαστικά πρέπει να είναι κριτές αυτοί οι 300. Το να προσπαθείς να μαντρώσεις τη σκέψη τους βάσει της αρχής της κομματικής πειθαρχίας σε κάνει να σκέφτεσαι ότι πλέον δεν χρειάζεται να έχουμε 300 βουλευτές! Θα μπορούσαμε κάλλιστα να έχουμε 300 ρούμπους. Επομένως αν το άλφα κόμμα έχει 151 ρούμπους, κάνει κυβέρνηση. Γιατί να πληρώνουμε τους βουλευτές αν δεν έχουνε το δικαίωμα ελεύθερης σκέψης και έκφρασης της γνώμης; Επομένως, αντί να θεωρείται βασικό στοιχείο της δημοκρατίας η ελεύθερη έκφραση ενός βουλευτή, τους βλέπουμε να διαγράφονται από τα κόμματα και να καθυβρίζονται από τις κομματικές εφημερίδες μόνο και μόνο γιατί άσκησαν το θεμελιώδες τους δικαίωμα και υποχρέωση της ελεύθερης κριτική ή της θετικής ή αρνητικής γνώμης προς την κυβέρνηση ή προς μία κυβερνητική ενέργεια.

Ας εξετάσουμε ακόμα πώς καταφέρνει κάποιος να βγει βουλευτής; Και πώς καταφέρνει να μαζέψει τις 20 ή 30 ή 50 χιλιάδες σταυρούς που απαιτείται; Πρώτον, πρέπει να δώσει και 20 χιλιάδες υποσχέσεις. Δεύτερον, πρέπει να κάνει οικονομικές συμμαχίες με ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες, ή αλλιώς, για να το αντιστρέψουμε, οι οικονομικοί παράγοντες που θέλουν να επηρεάσουν , φυσικό είναι να χρηματοδοτήσουν όσους είναι πρόθυμοι να τους εξυπηρετήσουν. Επομένως ένα μικρό ή μεγάλο ποσοστό των εκλεγέντων βουλευτών είναι αυτοί οι οποίοι βοηθήθηκαν οικονομικά από διάφορες οικονομικά συγκροτήματα και ανέλαβαν και αντίστοιχες υποχρεώσεις. Τώρα τι ποσοστό είναι αυτό στη βουλή μέσα; Καθένας μπορεί να φανταστεί.
Σοβαροί πολίτες δεν σκέπτονται να ασχοληθούν με την πολιτική για πολλούς λόγους. Ο βασικότερος όμως είναι πρώτον ότι δεν αρέσει να δίνουν υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα, δεν αρέσει να συναλλάσσονται ή να γίνονται υπηρέτες ισχυρών συμφερόντων, και βεβαίως δεν αρέσει να τρέχουν σε διάφορες ανούσιες δημόσιες εκδηλώσεις και συγκεντρώσεις.

Πολλοί σοβαροί άνθρωποι έχουνε κάνει αυτή την επιλογή. Μάλιστα υπάρχουν ορισμένοι οι οποίοι εξελέγησαν κάποτε βουλευτές και υπουργοί και πολύ γρήγορα εγκατέλειψαν τον πολιτικό στίβο, όρα Ξαρχάκος, Ρώτης... Παπαδόπουλος ,
Η εμπειρία μου όλα αυτά τα χρόνια έδειξε ότι υπάρχει ένα είδος φυσικής επιλογής στην ελληνική κοινωνία που τελικά επιλέγει όχι τα καλύτερα στοιχεία της ελληνικής κοινωνίας, αλλά αυτά που είναι διατεθειμένα να συνδιαλλαγούν, να δεχθούν οικονομική βοήθεια ισχυρών συμφερόντων, να αθετήσουν υποσχέσεις και να χρησιμοποιήσουν την δύναμη που τους παρέχει κάθε αξίωμα για προσωπική αναρρίχηση.
Εδώ πρέπει να προσθέσω και το φαινόμενο του νεποτισμού. Ο κάθε μεγάλο παράγων κόμματος κληροδοτεί τη θέση του στους φυσικούς του διαδόχους και βλέπουμε τα παιδιά των βουλευτών να εκλέγονται βουλευτές . Όταν ερωτώνται αν αυτό είναι νεποτισμός αυτοί το αρνούνται λέγοντας ότι εξελέγησαν από την ψήφο του λαού. Βέβαια δεν λένε ότι κληρονόμησαν τους εκλογικούς μηχανισμούς, τις δημόσιες σχέσεις και διαφόρους είδους συμμαχίες του μπαμπά. Αλλά ο νεποτισμός είναι ένα φαινόμενο το οποίο θα το υποστούμε, δεν μπορούμε να απαγορεύσουμε από κανέναν να εκλέγει ή να εκλέγεται και έχει ένα καλό: ότι οι ισχυροί γόνοι δεν έχουνε πλέον ανάγκη συμμαχιών και βλέπουμε τον μεν Καραμανλή να τα βάζει με ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες, τον Γιωργάκη να επιχειρεί ανανέωση του κόμματος αγνοώντας την παλιά φρουρά (ασχέτως αποτελέσματος) .
Σημ. (Εάν τελικά η εξουσία περνάει από πατέρα σε γιο ή ανιψιό, τότε γιατί τα βάλαμε με την βασιλευομένη δημοκρατία όταν έχουμε πολιτικούς πρίγκιπες )
Σημ 2 η εκκλησία επιβάλει την αγαμία στους ανώτερους κληρικούς ακριβώς για να πολεμήσει τον νεποτισμό
Κατά τη διάρκεια της καριέρας μου διαπίστωσα ότι οι ικανοί συνάδελφοί μου προσπάθησαν και έκαναν καριέρα τους στηριζόμενοι στις ικανότητές τους. Μερικοί οι οποίοι λώλαιναν και αισθανόντουσαν αυτή την αδυναμία που τους προκαλούσε ανασφάλεια προσπάθησαν να αναπληρώσουν την έλλειψη επαγγελματικής ικανότητας στηριζόμενοι σε κομματικά ή συνδικαλιστικά δεκανίκια. Πολλοί δε πονηροί ανακάλυψαν ότι είναι πολύ πιο εύκολο να κάνεις τον παράγοντα από το να δουλεύεις. Αυτοί λοιπόν είναι που πλαισίωσαν τους διάφορους συνδικαλιστικούς και κομματικούς μηχανισμούς. Και εδώ υπήρξε μία φυσική επιλογή ανικάνων και πονηρών οι οποίοι σιγά-σιγά αναρριχήθηκαν μέσα στους κομματικούς μηχανισμούς και πολλούς από αυτούς τους καμαρώνουμε τώρα στα έδρανα της βουλής. Δημιουργείται το ερώτημα: Μήπως έτσι όπως έχει διαμορφωθεί αυτή τη στιγμή ο πολιτικός μας χώρος ουσιαστικά είναι ένας μηχανισμός φυσικής επιλογής και αναρριχήσεως ανικάνων και πονηρών;
Γιατί η αξιοκρατία νομίζω ότι είναι μία ξεχασμένη ευχή.
Μήπως η σημερινή κατάσταση , (με το οικονομικό ναυάγιο ,με τους ικανούς νέους να φεύγουν , με τους ανίκανους να επιδιώκουν αργομισθία στους δήμους ή δημόσιο και την Ελλάδα να είναι παράδειγμα κράτους προς αποφυγή ) είναι ενός αποτυχημένου Συντάγματος που δημιουργήθηκε και τροποποιήθηκε με μικροκομματικές σκέψεις κι επιδιώξεις και δεν διορθώθηκε ποτέ για τον ίδιο λόγο.
Απεναντίας, για να επανέλθουμε πάλι στην αρχική διάκριση των εξουσιών, η εκλογή του προέδρου απευθείας απ' το λαό και η εκλογή των συνεργατών του (υπουργών) από προσωπικότητες εκτός πολιτικής όχι μόνο εξασφαλίζει μια σαφώς καλύτερη επιλογή προσώπων, (διότι αποτελείται από επιτυχημένους επαγγελματικά ανθρώπους,) αλλά όντας προς το τέλος της καριέρας τους αποβλέπουν στην υστεροφημία τους, ελεύθεροι υποχρεώσεων και συμμαχιών.
Πιστεύω ότι χωρίς σωστό σύνταγμα πολύ δύσκολα θα ξεκολλήσουμε από τον σημερινό βάλτο .