Γεννηθήκαμε σε ένα παγκόσμιο πόλεμο

Το να δανειστεί μια οικογένεια,δεν είναι το ίδιο με το να δανειστεί μια Κυβέρνηση .
Η διαφορά έγκειται στο ότι τα δανικά η οικογένεια θα τα επιστρέψει η ίδια. Αλλά στη δεύτερη
περίπτωση το χρέος μένει στο λαό.
  Οι πολιτικοί σ΄ όλες τις χώρες δανείζονται για πάρα πολλούς
λόγους. Ο πιο αθώος το να παρουσιάσουν έργο ,ο πιο πονηρός ότι φαντάζεστε.
Γι΄ αυτό όλα τα κράτη είναι χρεωμένα λίγο πολύ.
Σ΄ ένα σοβαρό κράτος ο δανεισμός γίνεται για να γίνουν έργα ,που η απόδοσή τους θα εξυπηρετήσει το χρέος.
Το αντίστοιχο είναι οικογενειακό επίπεδο είναι να δανειστεί να κάνει μια επιχείρηση
και με τα κέρδη να ξεχρεώσει.
      Εμείς είμαστε σαν την οικογένεια που δανείζεται τα τρώει στα  μπουζούκια , και χάνει στο τέλος το σπίτι της.  Και βεβαίως όταν έρθει ο λογαριασμός , της φταίνε όλοι οι άλλοι  που προσπαθούν να της βάλουν μυαλό και να νοικοκυρευτεί.

Η Ελλάδα όταν έπεσε η Χούντα είχε ένα πολύ μικρό χρέος 7% του ΑΕΠ.

Όπως φαίνεται από πως φαίνεται από το διάγραμμα το χρέος μέχρι τη δεκαετία του 1980 ήταν  κάτω του 23%.

   Κατά τη μεταπολίτευση το δημόσιο χρέος ήταν της τάξεως του 7%.  Η πετρελαϊκή κρίση του 78 αλλά και ο άκρατος λαϊκισμός εκείνης εποχής καθώς και το πολιτικό κόστος,   δεν επέτρεψαν να παρθούν τα αναγκαία  μέτρα .  Έτσι μετά τις εκλογές του 81 η Νέα Δημοκρατία παραδίδει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ένα χρέος 28% του ΑΕΠ.

    Εδώ θα πρέπει να σχολιάσω ότι δεν φέρει την ευθύνη μόνο η Νέα Δημοκρατία σαν κυβερνών κόμμα εκείνης εποχής , αλλά και τα υπόλοιπα κόμματα με τον ακραίο λαϊκισμό δεν επέτρεπαν να παρθεί κανένα αναγκαίο μετρό .  ( πχ. αύξηση της τιμής της βενζίνης για τον περιορισμό του δανεισμού γι αγορά  καυσίμων) .

     Σας θυμίζω ότι τότε ο Καραμανλής έλεγε   "  λιτότης - λιτότης " , και ο Παπανδρέου απαντούσε   "όχι στη μονόπλευρη λιτότητα " .  Αυτές οι φράσεις δείχνουν τη διαφορά νοοτροπίας των δύο βασικών πολιτικών εκείνης της εποχής .

Από τότε όλες οι μέχρι τώρα απόπειρες νοικοκυρέματος έχουν προσκρούσει στον άκρατο λαϊκισμό,

που προέρχεται όχι μόνο από την αντιπολίτευση αλλά και από την αποστασιοποίηση μέσα στο ίδιο

το κυβερνών κόμμα από τα μέτρα ( συνήθως ανεπαρκή ), που μπορεί να έχουν πολιτικό κόστος.

Όλα δε τα κόμματα συναγωνίζονται σε μία πλειοδοσία παροχών με δανεικά για τη τάχα μου

κοινωνική τους ευαισθησία . ΠΙΑ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ; Αν είχαν θα ομονοούσαν για τεράστια κοινωνικά θέματα όπως το ασφαλιστικό.   

Από τη μεταπολίτευση μέχρι το 1995  ο πληθωρισμός είναι διψήφιος. Η έναρξη συμμορφώσεως της Ελλάδος με τα κριτήρια του Μάαστριχτ αρχίζουν να νοικοκυρεύουν λίγο λίγο τα οικονομικά μας και έτσι βλέπουμε το 1995 να πέφτει κάτω από το 10.

       

.

  

       

Η μάχη για την εξουσία έκαναν τα κόμματα ευάλωτα   στα συνδικαλιστικά αιτήματα με αποτέλεσμα να δίδονται αυξήσεις πάνω από τις οικονομικές δυνατότητες της χώρας, και ταυτόχρονα να προσπαθούμε να διατηρήσουμε την ανταγωνιστική θέση με διολίσθηση της δραχμης.
     Ετσι η δραχμή που από το 1953 και για δύο δεκαετίες είχε συνδεθεί σταθερά με το δολάριο ( 1δολ = 30 δρχ.)άρχισε να υποτιμάται και να διολισθαίνει χάνοντας μέσα στην εικοσαετία 80-99 το  90%της αξίας της.
       Η κατάσταση ήταν μια άρρωστη κατάσταση. Υπήρχε συνεχής γκρίνια , και διαρκείς διεκδικήσεις.
        Οι συνδικαλιστές ζήταγαν τιμαριθμική αναπροσαρμογή των μισθών ( και οι Κυβερνήσεις τις έδιδαν),και οι έμποροι είχαν εφεύρει  την τιμή αντικαταστάσεως. Έτσι κάθε υποτίμηση ή διολίσθηση πήγαινε στράφι και προετοίμαζε το δρόμο για την επόμενη. Είμαστε σαν το γαϊδούρι που κυνηγάει το καρότο.
   Τελικά σ αυτή τη τρελή κατάσταση ήρθε και το κερασάκι στη τούρτα.
    Η  ΑΤΑ  ( αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή) και το γαϊδουράκι πλέον δεν έπερνε ανάσα. Έτρεχε  έτρεχε έτρεχε.
 Εδώ πρέπει να αναφερθεί και το δόγμα των κεκτημένων. Τα κεκτημένα εργαζομένων και αργόσχολων ήσαν ιερά.  Τώρα αν τα κεκτημένα βασίζονταν σε αύξηση της παραγωγής ( άρα υγιή )  ή απλά ήσαν προϊόν κοινωνικού εκβιασμού ισχυρών συντεχνιών, κανείς δεν το εξέταζε ,  διότι οι συντεχνίες ψηφίζουν και κανένα κόμμα δεν έβγαζε το φίδι απ την τρύπα.
      Αποτέλεσμα όλης αυτής της κατάστασης υψηλός πληθωρισμός .Αν έβαζες μια δραχμή στην άκρη ήξερες ότι σε λίγα χρόνια θα γινόταν

   

                   

       

Ευτυχώς με το Ευρώ τελείωσε  το πανηγύρι .(Και άρχισε άλλο ) 

  Τα επιτόκια έπεσαν και άρχισε ο τρελός δανεισμός.

  

Όλα με δάνειο. Αυτοκίνητα, σπίτια. , οικόπεδα . Δανειζόμαστε όχι για εργασία και επενδύσεις,  αλλά για φυγούρα και καλοπέραση.  Οι τράπεζες έδιναν καταναλώτικα δάνεια,  εορτοδάνεια, διακοποδάνεια,  εορτοδάνεια . Ο εμπορικός τόμεας της οικονομίας φούσκωσε και ανέβασε το ΑΕΠ
    Αλλά φούσκωσαν και οι εισαγωγές και το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου πληρωμών .
   Κάτι η προεξόφληση των μελλοντικών μας εισοδημάτων (μέσω τραπεζικών δανείων )  ,κάτι τα  έργα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες έδωσαν τη δεκαετία 98-2008 μια αύξηση του ΑΕΠ .
   Έτσι το βλέπουμε να αυξάνει από 145 δις€ το 2000 σε 265 δις, πράγμα που σταθεροποίησε το χρέος λίγο πάνω από το 100% τοις 100%.  Ήταν μια ανάπτυξη που σατιριζόταν στο εμπορικό τομέα και όχι στον παραγωγικό . Η αποβιομηχάνιση της χώρας συνεχιζόταν προς ώφελος των γειτονικών οικονομιών. Ήταν μια εύθραυστη ισορροπία που κάθε μπορούσε να διαταραχθεί από τυχαίο ή μη γεγονός . Και βεβαίως αυτό δεν άργησε .
    Η οικονομική κρίση του 2008.

      

 

Οι επενδυτές αναζήτησαν σίγουρες τοποθετήσεις . Τα επιτόκια δανεισμού των ασθενών οικονομιών ανέβηκαν . Οι τόκοι έγιναν αβάστακτοι . Και οι ασθενείς οικονομίες κατέρρευσαν

   

    Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο Ελληνικό .  Η ταν και Ευρωπαϊκό . Οι Γαλλικές τράπεζες ειχαν δανείσει την Ελλάδα  70 δις € . Οι Γερμανικές 50 και μικρότερα ποσά άλλες.  (Είναι γνωστή η ρήση "  Αν χρωστάς σε μια Τράπεζα 10000 , είναι δικό σου πρόβλημα. Αν χρωστάς 100 εκατομμύρια , τότε το πρόβλημα είναι της τράπεζας .

Τότε η Ελλάδα είχε όπλα .  Αφοπλιστήκαμε μόνοι μας.
    Η φροντίδα Γάλλων Γερμανών και λοιπών , να σώσουν τις τράπεζες τους.

Τα κράτη της ΕΕ δάνεισαν την Ελλάδα (δανειζόμενα και αυτά ) για να ξεπληρώσει τα χρέη της προς τις τράπεζες . Έτσι πέτυχαν μετατρέποντας το Ελληνικό χρέος από χρέος προς τις τράπεζες , σε χρέος προς τις άλλες χώρες της ΕΕ.

 Έτσι οι Τράπεζες σώθηκαν

Τα κόμματα στον κόσμο τους. Είδαν την ευκαιρία να αρπάξουν την εξουσία.Μικροπολιτικές σκοπιμότητες , άγνοια της κατάστασης , ιδεοληψίες κομματικές οδήγησαν σε στο χάος , και διεσώθει μόνο και μόνο διότι αποτελεί κρίκο πρόσβασης των Αγγλοσαξονικών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή και τα πετρέλαια.Έτσι κλείνουμε δέκα χρονιά κρίσεως χωρίς να έχουμε καταλάβει τι συνέβαινε και τι συνέβαινε , μην αναγνωρίζοντας τα λάθη μας , τρέφοντας αυταπάτες και πιστεύοντας οτι δεν είμαστε θύματα της κακής μας συμπεριφοράς , και των εσφαλμένων πιστεύω μας , αλλά όλοι συνωμοτούν ενάντιων μας .Το σίριαλ έχει ακόμα πολλά κωμικοτραγικά επεισόδια .μερικές σκηνές του έργου .Η ψήφος από τα 17 που κανένα κόμμα δεν είπε το αυτονόητο . Για να ψηφίζουν οι δεκαεφτάχρονοι είναι ώριμοι , και κατά τον ποινικό κώδικα είναι ανώριμα άτομα ; ( αλλά όποιος πει το αυτονόητο θα χάσει την φηγοί τους ) .

Ακόμα η μη αύξηση κατωτάτων αμοιβών βοηθάει στη μείωση της ανεργίας ,και η με την αύξηση κάποιες που φυτοζώησαν θα κλείσουν και θα αυξηθεί η ανεργία . Αυτό μόνο ο Μάνος το είπε . Όλα τα κόμματα το ψήφισαν στη βουλή .Κάποια μετρά μπορεί να καταστρέφουν την οικονομία αλλά μας δίνουν ψήφους.Με τα μυαλά που έχουμε χάστε κάθε ελπίδα .