Χριστιανισμός και Κομμουνισμός

Κομμουνισμός και χριστιανισμός

Μία ανταλλαγή απόψεων με ένα φίλο που νομίζω παρουσιάζει γενικότερο ενδιαφέρον και αξίζει τον κόπο να τη δημοσιεύσω.

    Σ....... δεν θα διαφωνήσω με την ουσία αυτών που λες και μου δίνεις την αφορμή να βάλω σε σειρά μερικές σκέψεις σχετικά με τις ομοιότητες που υπάρχουν ανάμεσά στο μαρξισμό και στο χριστιανισμό  .
       

   Καταρχάς θα πρέπει να σου πω ότι η έννοια της κοινοκτημοσύνης δεν εμφανίζεται για πρώτη φορά με τον κομμουνισμό .       Εγώ πάντως για πρώτη φορά τη συνάντησα στην κωμωδία του Αριστοφάνη  "Εκκλησιάζουσαι  " όπου εκεί πέρα η κοινοκτημοσύνη είναι πλήρης και εφαρμόζεται επί ανδρών και γυναικών όμορφων και άσχημων , νέων και γηραιών και βεβαίως για το κωμικό του πράγματος  , κατά κόρον εφαρμόζεται στο σεξουαλικό τομέα , όπου δια νόμου επιβάλλεται αν θες  μία μικρή θα πρέπει οπωσδήποτε να ικανοποιήσεις και μία γριά.       ( Εδώ βλέπουμε το πιπεράτο χιούμορ των Αρχαίων ,σε αντιδιαστολή  με την Φαρισαϊκή ηθική που επικράτησε στους Χριστιανικούς χρόνους ).
 
    Επανεμφανίζετα  η έννοια της κοινοκτημοσύνης στις κοινότητες των Εβραίων γύρω από τη νεκρά θάλασσα  κατά την ελληνιστική περίοδο όπου είχαμε ένα συναρπαστικό ανακάτεμα ιδεών στην ανατολική μεσόγειο . Είναι οι κοινότητες των Εσσαίων , όπου για να ενταχθείς έπρεπε να δωρίσεις την περιουσία σου στην κοινότητα . Από εκεί  ξεπήδησαν οι πρώτοι χριστιανοί .    Ο Ιωάννης ο πρόδρομος ήταν Εσσαίος όπως μαρτυρά  και η βάπτιση (μύηση) του Χρηστού , αλλά  και η διαμονή του στην έρημο δείχνουν  ότι και αυτός είχε προσχωρήσει στο κίνημα των Εσσαίων.)
    Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο χριστιανισμός  ξεπήδησε από τη μίξη Ελληνικών και Εβραϊκών Ιδεών και ανήκει  στα πρώτα κοινωνικά κινήματα .
     Έτσι έχουμε τα τραπέζια της αγάπης όπου συντρώγουν από κοινού  , έχουμε  "ο έχων δύο χιτώνας δίδει τον έναν  " που είναι η βασική αρχή της κοινοκτημοσύνης.        Και έτσι παρέμεινε δηλαδή ,-κοινωνικό θρησκευτικό- κίνημα ,που σταδιακά από αίρεση της Εβραϊκής Θρησκείας, επικράτησε σε ευρύτατες μάζες ως καινούρια Θρησκεία. Η κύρια αίτια της επικράτησης είναι ότι  εδινε ελπίδα  στους απόκληρους της ζωής   ( της γης οι κολασμένοι) και που δεν έχουν να χάσουν παρά τις αλυσίδες  τους  ,   ότι τους περιμένει μια άλλη ζωή όπου οι" έσχατοι έσονται πρώτοιπρώτοι  "  .       Στους " πτωχούς τω πνεύματι " αυτο το εμπόριο ελπίδων  ανάβει ένα φως στην άκρη του σκοτεινου τούνελ της ζωής τους και τρεχουν μαζικά προς τα κει.
    Αυτό  το ρεύμα ακολουθεί ο Κωνσταντίνος για να επικρατήσει των αντιπάλων και Ακολούθως το μετατέπει σε Θρησκεία  -  όργανο διοικήσεως.     
     Και αξίζει να δούμε ότι αυτό το όργανο κατάφερε νέα διοικήσει λαούς ολόκληρους επί αιώνες με μέγιστη επιτυχία και μάλιστα έτυχε απομιμήσεως από τη θρησκεία της αθεΐας .
     Κατ αρχήν απευθύνεται στον αμόρφωτο λαό , και του δίνει ελπίδα  για μια άλλη αιώνια ζωή . -Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι ότι αυτών εστί η βασιλεία των ουρανών-. Σε αντιδιαστολή με την Εβραϊκή θρησκεία απ όπου προήλθε , αντικατέστησε το φόβο της κόλασης , με την ελπίδα μιας άλλης ζωής κοντά στο Θεό και μακρυά από την αιώνια τιμωρία  . Δεν ήταν ο πρώτος και ούτε ο τελευταίος , αλλά είχε την πρόνοια να υποσχεθεί την μελλοντική ευτυχία σε μια άλλη ζωή , απ όπου κανείς δεν γύρισε να τον διαψεύσει .
    Αντίθετα οι μετέπειτα μιμητές και σωτήρες υποσχέθηκαν τη ευτυχία σ αυτή τη ζωή και φυσικά γρήγορα διαψευδόταν. Έτσι ο κομμουνισμός απευθύνεται και δίνει ελπίδες στους “ κολασμένους της γης” αλλά μέχρις στιγμής όπου εφαρμόστηκε έχει διαψευσθεί.
   Ο  Χριστιανισμός  Απευθύνεται  " στους φτωχούς τω πνεύματι"
Ο κομμουνισμός  "Στους κολασμένους της γης  " ή κατά μία άλλη έκφραση , σε αυτούς που δεν έχουν να χάσουν τίποτα άλλο παρά τις αλυσίδες τους  . Και τα δύο αυτά σύνολα ταυτίζονται Κατά  το μέγιστο μέρος και  αυτό εξηγείται με τη  σκέψη ότι ένας φτωχός αλλά ευφυής θα μπορέσει να βελτιώσει την οικονομική του κατάσταση και να ξεφύγει από την ανέχεια . Θα πάψει να είναι κολασμένος της γης . Ένας όμως φτωχός τω πνεύματι δεν θα το καταφέρει . Απλώς όμως του αρέσει να ακούει παρηγορητικά λόγια ότι για την κατάσταση  του , και ότι  τι συνθήκες  ζωής του φταίνε και κάποιοι άλλοι και όχι αυτός , και να παίρνει ελπίδες για κάποιο μέλλον κοντινό ή απόμακρο.  Εν ολίγοις και οι δύο  απευθύνονται στο ίδιο κόσμο την αμόρφωτη φτωχολογιά και αφενός μεν τους παρηγορούν και τους παρέχουν άλλοθι ότι   άλλοι  φταίνε , αλλά και τους δίνουν ελπίδες για το μέλλον . (Οταν δώσει σε κάποιον ελπίδες σε καπκάποιον  τον έχεις κάνει να σε αγκαλιάσει) .
       Βέβαια ο Χριστιανισμός υπερέχει στο ότι δεν έχει διαψευφτεί , μια και κανείς δεν γύρισε από την άλλη ζωή διαμαρτυρόμενος για την κατασπατάληση της  ζωής του  εν τω κόσμω τούτο.

       Οι ομοιότητες όμως δεν σταματάνε μέχρι εδώ . Και οργανωτικά τα δύο συστήματα και  Διοικητικά  θα μπορούσα να τους να πούμε ότι είναι. 
Αριστοκρατικά.
Και τα δύο συστήματα Κυβερνιούνται από  Συλλογικό όργανο Την Ιερά Σύνοδο στο πρώτο , πρεζιντιουμ στο άλλο . Η επιλογή των μελών είναι μακρά και κατά Και  κρατάει Μία ολόκληρη Ζωή. Η εξέλιξη είναι αργή Και με βαθμίδες αξιολογήσεων συχνές . Στο  χριστιανισμό Ξεκινάς  από Διάκος, πάπας, Αρχιμανδρίτης ,Δεσπότης Επίσκοπος Αρχιεπίσκοπος  .Στον κομμουνισμό ξεκινάς από τη νεολαία.  Γίνεσαι μέλος του κόμματος,  και αργά  και με συνεχείς  αξιολογίσεις ανεβαίνεις τελικά φτάνεις στη Κεντρική Επιτροπή και Γενικός Γραμματέας . 
      Θα μου πείτε λογική η εξέλιξη . Σωστά αλλά  είναι ένα σύστημα κλειστό σε νέες ιδέες , οι οποίες  διυλίζονται και συνήθως απορρίπτονται  και έτσι  η   προσαρμογή στις εκάστοτε συνθήκες δύσκολη σχεδόν αδύνατη. Οι έχοντες διαφορετική γνώμη καταγγέλονται ως αιρετικοί  ή οπορτουνιστές ή όργανα του Σατανά ή όργανα της CIA και ιντέλιτζες σέρβις.

      Και στα δύο συστήματα είναι οι ποιμένες , και το κοπάδι χρειάζεται οδηγίες.  Ετσι  έχουμε το κήρυγμα, ή τον οδηγητή .

      Στην κυριακάτικη λειτουργία ο πάπας σε κάθε χωριό θα δώσει τις οδηγίες  , θα πιει πιοί   είναι οι καλοί άρχοντες , πιοί  είναι οι κακοί άρχοντες , ποιοι είναι ακολουθούν το λόγοτου Θεού και ποιοι όχι .  Αλλά το ίδιο θα συμβεί με τους καθοδηγητές του κομμουνισμού . Μέσω της καθοδήγησης δίδονται οι απαραίτητες οδηγίες προς τα  τα πλήθη για την ορθή συμπεριφορά και το σωστό  το πιστεύω.

       Και τα δύο συστήματα έχουν τα φωτεινά παραδείγματα  το λαό .
Υπάρχουν οι άγιοι,  οι μάρτυρες ,αλλά και υπάρχουνε οι ήρωες του λαού , οι ήρωες εργασίας  που και στα δύο συστήματα  αποτελούν    φωτεινούς φάρους για τη συμπεριφορά των υπολοίπων.

       Ο άνθρωπος είναι ζώο νομαδικό.  Το κοπάδιασμα είναι μέσα στο DNA του . Όταν δε είσαι  "πτωχός τω πνεύμα ", και το πνεύμα σου δεν ελέγχει τις παρορμήσεις σου τότε λατρεύεις τις ομαδικές εκδηλώσεις. Έτσι έχουμε τα πανηγύρια και την Πρωτομαγιά αντίστοιχα , και για τα άλυτα προβλήματα η λύση ειναι η ίδια. Λιτανεία οι μεν διαδήλωση οι δε.
      Τέλικά και τα δύο συστήματα είχαν την πήγη πληροφοριών . Την εξομολόγηση ( ο πνευμαικός των βασιλέων ήταν περίοπτος θέση) ενώ οι άλλοι σύγχρονες μεθόδους πληροφοριών . Ακόμα έχουμε την αυτοκριτική και ομολογια λάθους ( πχ. Γαλιλαίος) μπας και γλιτώσουν τους πάγους της Σιβηρίας ή την πυρά ο δεύτερος .

Πιστευω ότι σας κούρασα έτσι τελειώνω με τους ιερούς ναούς και τα σπίτια  του Λαού


παρατήρηση φίλου
Θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας  ότι   η Χριστιανική  εκκλησία τόσο η Ανατολική όσο και η Δυτική επέλεξαν τον αριστοκρατικό τρόπο οργάνωσης. Η Οργάνωση αυτή απεδείχθη εξαιρετικά επιτυχής , μιά και επί σχεδον δύο χιλλιετίες όχι μόνο  επέζησαν ( ενώ Αυτοκρατορίες γεννιόντουσαν και πέθαιναν ) , αλλά παρέμειναν  σχεδόν ως είχαν. Αξίζει ακόμα να αναφέρω ότι στον Αρχαίο Ελληνικό κόσμο ( που ήταν ένα εργαστήρι δοκιμής πολιτευμάτων ) αυτόν τον τρόπο οργάνωσης είχε προτείνει ο Πυθαγόρας .