Αυτοματισμος της οικονομίας

                                          ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΊΑ

       Σήμερα οι μισές ειδήσεις είναι για την οικονομία . Ακούμε λέξεις όπως ισοζύγιο,  ύφεση , πληθωρισμός  , που σε άλλους είναι κατανοητές, σε άλλους μισο- κατανοητές και σε άλλους απ το να αυτί μπαίνουν κι απο το άλλο βγαίνουν.

   Αλλά και παλιά  από  το τέλος της δεκαετίας του 70 παρά τη θαυμάσια ( σε σύγκριση με το σήμερα ) οικονομική κατάσταση της Ελλάδας υπήρχε πολύ γκρίνια .  Κάτι ο πληθωρισμός , κάτι το εμπορικό ισοζύγιο , όλα τα βλέπαμε στραβά κι ανάποδα .
    Είχαμε ακόμα τα τελωνειακά τείχη , την προστασία συναλλάγματος ,και χιλιάδες διατάξεις για την οικονομία .( ούτε Βιβλίο δεν μπορούσες να παραγγείλεις χωρίς την έγκριση από την τράπεζα της Ελλάδος.)   . Τότε μου γεννήθηκε  μια απορία .
           
ΤΙ ΕΚΑΝΑΝ ΟΙ ΠΡΩΤΟΓΟΝΕΣ ΚΟΙΝΟΝΙΕΣ;


 Οι πρωτόγονες κοινωνίες παλιά πως τα κατάφερναν χωρίς κανένα μηχανισμό . Ποια ήταν η αρχή που έκανε τα πράγματα να ισορροπούν , και τη πρωτόγονη αγορά λειτουργική , ενώ σήμερα με όλους αυτούς τους μηχανισμούς ελέγχου και επιτήρησης πάντα κάτι πάει στραβά .

     Η εξήγηση που έδωσα ήταν ότι τότε απουσίαζε κάθε παρέμβαση μια και δεν υπήρχε κράτος , η κάποιος άλλος μηχανισμός που να στρεβλώνει τη φύση των πραγμάτων , και η αγορά υπάκουε μόνο στους φυσικούς νόμους.

  Ας δούμε λοιπόν πως δούλευε τότε η αγορά .

Το βασικό χαρακτηριστικό της πρώτης αγοράς ήταν ότι όλοι ήσαν ταυτόχρονα και παραγωγοί και καταναλωτές .Αν δεν έδινες κάτι τις δεν μπορούσες να πάρειςκάτι άλλο . Άλλος έδινε σιτάρι για να πάρει μέλι , άλλος κεραμικά για να πάρει ύφασμα .
 Η αγοραστική δύναμη του κάθε ατόμου ήταν η παραγωγική του ικανότητα .

Αυτό δημιουργούσε αυτόματα την εξίσωση παραγωγή = κατανάλωση .

    Και αυτός είναι ο βασικός νόμος της οικονομίας , κάτι αντίστοιχο με τον ανάλογο νόμο στην φυσική , που δεν μπορεί να παραχθεί ενέργεια από το μηδέν .
    Για να καταναλώνεις πρέπει και να παράγεις .
    Η αγοραστική μου δύναμη είναι η παραγωγική μου δύναμη.
 
   Ταυτόχρονα δημιουργήθηκε και η έννοια της τιμής των αγαθών  . Ανάλογα με την ζήτηση και την προσφορά έπαιζαν και οι ποσότητες ανταλλαγής . Το σπάνιο και το πολύ ζητούμενο ανέβαζαν την ανταλλάξιμη ποσότητα , το πολύ προσφερόμενο η το αζήτητο  την κατέβασαν.
     
Ο νόμος της προσφοράς και ζήτησης είχε εμφανιστεί.

      Σε αυτό το σημείο ας κάνουμε μια παρένθεση  .
Προς το τέλος της νεολιθικής εποχής εμφανίστηκε ένα νέο υλικό, Ο ΧΡΥΣΌΣ  .είχε πρωτοφανείς για την εποχή ιδιότητες .  Δεν σκούριαζε , ήταν ευκολόπλαστος  .        Μπορούσες  εύκολα με σφυρηλάτηση να του δώσεις ότι σχήμα ήθελες ,και ότι έφτιαχνες είχε όμορφη μεταλλική όψη και λάμψη  και παρέμενε αναλλοίωτο  . Αυτό το υλικό το ήθελαν όλοι , αρχικά γιατί μπορούσες να κανείς χρήσιμα αντικείμενα ,άφθαρτα στο χρόνο ,και μετά  η σπανιότης του ,κέντρισε την ανθρώπινη ματαιοδοξία . Δεν μπορούσε να τον έχει ο καθένας. Όσοι τον κατείχαν το έδειχναν. Τον κρέμαγαν στο λαιμό τους , στα αυτιά τους τον έβαλαν κορώνα στο κεφάλι τους . Είχε γίνει σύμβολο ισχύος , υπεροχής .  (Αρχικά οι βασιλείς που συνήθως ήταν οι πολεμιστές κάθε περιοχής έφτιαξαν κράνη  απ το χρυσάφι,  για να προστατέψουν το κεφάλι τους. Αυτό το κράνος εξελίχθηκε σε στέμμα και σύμβολο βασιλικό .)
     Όλοι τον ήθελαν όλοι τον ζητούσαν και αυτό του έδωσε την επόμενη ιδιότητα την ανταλλακτικότητα . Ανά  πάσα στιγμή μπορούσες να τον ανταλλάξεις με κάτι άλλο ,ή να τον φύλαξης για δύσκολες μέρες , να σου δίνει μια σιγουριά .   Και τότε έγινε το πρώτο υλικό  συναλλαγής  . Αυτός αρχικά ,  το συγγενές ασήμι  , και ο μακρύτερος ξάδελφος τους ο χαλκός .  Πολύ αργότερα στους ιστορικούς χρόνους ο τύραννος της Αίγινας (αν θυμάμαι καλά ) σαν απόδειξη γνησιότητας έβαλε τη σφραγίδα  του σε καθορισμένου βάρους κομμάτια ,δημιουργώντας το πρώτο νόμισμα.
   Η αξία του χρυσού δημιουργήθηκε από την ευχρηστότητα του  και γιγαντώθηκε από την σπανιότητα του αλλά  και κυρίως από την αδράνεια του ανθρωπίνου πνεύματος . Ο άνθρωπος από γενιά σε γενιά μαθαίνει ότι είναι πολύτιμος και τον θέλει . Τον φόρεσε και τον φοράει σαν κόσμημα , σαν σημάδι οικονομικής ευμάρειας , με τη σφραγίδα της ματαιοδοξίας . Σήμερα που η πρακτική του αξία- με την ανακάλυψη των ανοξείδωτων υλικών έχει σχεδόν  μηδενιστεί , μόνο η ανθρώπινη αδράνεια του νου , ωθούμενη  από την ματαιοδοξία τον εμποδίζει να πάρει την τιμή που του αξίζει όπως και για τα κοινά μέταλλα , βάσει της χρηστικότητας του.
   Σήμερα υπάρχουν και άλλα υλικά ανοξείδωτα . Τα αντικείμενα από ανοξείδωτο χάλυβα έχουν πολύ καλύτερες ιδιότητες . Χρησιμοποιούνται και καθημερινά η πρακτική τους αξία είναι ίδια και μεγαλύτερη ,αλλά μέσα στο μυαλό μας κάποιο δυναμικό  μας λέει ότι ένα ασημένιο σερβίτσιο είναι καλύτερο από ένα ανοξείδωτο . Είναι ένα είδος πνευματικής αδράνειας που μας σπρώχνει να διατηρούμε ότι μάθαμε από τους γονείς μας , χωρίς προσαρμογή σε νέες συνθήκες .Και με τα δυο σερβίτσια κάνουμε το ίδιο πράμα ,αλλά θα πληρώσουμε πολύ περισσότερο για ένα ασημένιο . Το άλλο δεν εντυπωσιάζει . Έτσι έχουμε μάθει από τους γονείς μας , και αυτοί από τους δικούς τους και πάει λέγοντας . 

Είναι  η   αδράνεια  των ανθρωπίνων δοξασιών και πιστεύω .

   Παρόμοια με το χρυσό ,είναι η πορεία των πολυτίμων λίθων . Κατά τη λίθινη εποχή , όταν ο άνθρωπος εξέταζε κάθε πέτρα που έβρισκε ,εξέταζε κάθε ιδιότητά της ,(τσακμακόπετρες. , σχιστόλιθοι κλπ. ) ανακάλυψε τους πολύτιμους λίθους . Η λάμψη τους τα χρώματά τους η  εντυπωσιακή τους εμφάνιση τους έκανε πολύτιμο αντικείμενο . Όλοι τους ήθελαν  και σε λίγο αρχίσανε να τους αποδίδουν και μαγικές ιδιότητες που και σήμερα ακόμα συναντάμε σε διάφορα φανταστικά έργα . Η πρακτική χρησιμότης μηδενική ,αλλά το ανθρώπινο μυαλό τους αναγάγει λόγω σπανιότητας σε σύμβολα ισχύος , μεγαλείου ,και εντυπωσιασμού του πλήθους. Βασιλιάδες , αρχιερείς  , Κροίσοι το φοράνε . Πρακτική αξία μηδενική . Αλλά κάποιο δυναμικό μέσα στο μυαλό μας τους δίνει την αξία . Αν το ίδιο στολίδι είναι από κρύσταλλο καλής ποιότητας με οπτικές  ιδιότητες παρόμοιες ,και το ξέρουμε ,το δυναμικό σβήνει .
    Τα τεχνικά διαμάντια δεν έχουν αξία. Τα φυσικά έχουν .Διάφορα καμία . Ίσως και οι ειδικοί δεν τα ξεχωρίζουν . Αλλά δεν θα καμαρώνει κανείς με ένα τεχνητό διαμάντι .

  Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στην πρωτόγονη αγορά , και στην εξίσωση
Παραγωγική ικανότητα = Αγοραστική ικανότητα . Με την εμφάνιση του πρώτου τεμπέλη  μάγου , η εξίσωση χάλασε . Τώρα μπορούσε κάποιος να πάρει προϊόντα από την αγορά ,όχι μόνο δίνοντας αντίστοιχης αξίας προϊόντα , αλλά με γιατροσόφια , ξόρκια  ,μαγγανείες και ότι άλλο μπορεί να προσφέρει ένας αξιοπρεπής μάγος .
      Οι πρώτες υπηρεσίες είχαν εμφανιστεί . Άρα η παραγωγή έπρεπε να καλύπτει και τις υπηρεσίες .
  Τώρα αγοραστική ικανότητα δεν είχαν μόνο όσοι παρήγαγαν προϊόντα , αλλά και κάποιοι άλλοι που στην αρχή οικειοθελώς τους δίναμε  ένα μέρος της παραγωγής μας για να μας προσφέρουν μια υπηρεσία .  Να μας πουν μια ιστορία , ένα ξόρκι , ένα γιατροσόφι.

    Στην αρχή η προσφορά ήταν εθελοντική , Όπως σήμερα πάμε σε ένα γιατρό , ή σε ένα ψυχολόγο . Με τη θέληση μας πάμε και τον αμείβουμε για την υπηρεσία του . Αλλά σιγά σιγά το πράμα έγινε  υποχρεωτικό . Έπρεπε να τα έχεις καλά με τους θεούς και κυρίως με τους ιερείς .Η εθελοντική προσφορά έγινε υποχρεωτική και η θυσία στους βωμούς απαραίτητη για να μην πάθεις κακό .
     Η άλλη μεγάλη κατηγορία που εμφανίστηκε ήταν η πρώτη εξουσία .
 Μαζί με τους ιερείς εμφανίστηκαν και οι άρχοντες . Στην αρχή σαν προστάτες πολεμιστές  για τις εξωτερικές απειλές , αλλά και για εσωτερική τάξη  ,και σιγά σιγά επισημοποιήθηκε ο ρόλος τους σαν άρχοντας ,πολεμιστής ,δικαστής .

  Είχαν εμφανιστεί οι πρώτες δημόσιες υπηρεσίες .
 
   Χαρακτηριστικό και και για τις δυο αυτές κατηγορίες των αρχόντων και των μάγων-ιερέων ότι καταναλώνουν χωρίς να παράγουν . Η αυτόματη ισορροπία της αγοράς έχει  διασαλευτεί. Η παραγωγή θα πρέπει να καλύψει και τα αγαθά που καταναλώνουν και οι ασχολούμενοι με τις υπηρεσίες.

    Εδώ πρέπει να σημείωσω  μια μεγάλη διάκριση στον κατηγορία των υπηρεσίων . Σε άλλες προσφεύγουμε εθελοντικά , πχ , σε ένα κουρέα ,ή σε ένα θέατρο , όπου  με τη βούληση μας τους δίνουμε ένα μέρος από τα εισοδήματά μας ,και άλλες είναι υποχρεωτικές πχ. Οι υπηρεσίες του κράτους που εκεί δια της φορολογίας εκχωρούμε θέλουμε δεν θέλουμε ένα μικρο η μεγάλο μέρος του εισοδήματος μας , με αντάλλαγμα πολλές φορές τις υποβαθμισμένες η ανύπαρκτες κρατικές υπηρεσίες.

    Ανάλογα με τη συμπεριφορά των αρχόντων και ιερέων, που έλεγχαν τον κρατικό μηχανισμό ,η κοινωνία μπορούσε να προοδεύσει η και να διαλυθεί.
    Αν το κράτος επί τελούσε σωστά το έργο του ,προσφέροντας δίκαιες υπηρεσίες , σωστές δικαστικές αποφάσεις ,δίνοντας ασφάλεια στους πολίτες και χωρίς να τους απομυζά οικονομικά, τότε επικρατούσε γενική ευημερία ,και πρόοδος . Όταν όμως το κράτος απομυζούσε τους πολίτες χωρίς να τους παρέχει ισάξιες υπηρεσίες ,τότε το πράμα χάλαγε και είχαμε επαναστάσεις και διάλυση. 
 
Η συμπεριφορά της άρχουσας τάξης καθόριζε και καθορίζει την τύχη ενός κράτους .

    Εμπειρικά τελικά τότε εφαρμόστηκε η δέκατη .Το 10% της παραγωγής σαν φόρος σήμαινε και κάτι άλλο .Δεν επέτρεπε τη δημιουργία μεγάλου και αντιπαραγωγικού κράτους . Και εφαρμόστηκε με επιτυχία στα κράτη  για αιώνες.

    Αλλά για να έρθουμε στο σήμερα. Οι παραγωγοί είναι μια μειοψηφία. Οι σύγχρονες μηχανές στον αγροτικό , βιομηχανικό τομέα , επιτρέπουν σε λίγους  να παράγουν για τους πολλούς . Στη σύγχρονη κοινωνία οι περισσότεροι παρέχουν υπηρεσίες. άλλοι πραγματικές πχ. γιατροι , ηθοποιοί ,και άλλοι φανταστικές πχ. Καφετζούδες .
    Το αν οι υπηρεσίες τους είναι πραγματικές η όχι δεν έχει τόση σημασία έφ´ όσον προσφεύγουμε σε αυτούς εθελοντικά. Θέλω και πάω στο θέατρο . Κάνεις δε με ανάγκασε , τώρα αν η παράσταση άξιζε τα λεφτά της είναι άλλο θέμα .Ας προσέχαμε .
    Αλλά υπάρχουν και οι υπηρεσίες που υποχρεωτικά πληρώνω γι αυτές ,αλλά δεν μου παρέχονται ή μου παρέχονται πλημμελώς . Ειναι οι υπηρεσίες που  μου παρέχει το κράτος . Αν δεν μου αν δεν μου παρέχει ασφάλεια δια της αστυνομίας , με  εξαπατά .
    Αν δεν μου παρέχει δημόσια υγεία, με εξαπατά. Γενικά για κάθε υπηρεσία που πληρώνω και δεν μου παρέχεται ή παρέχεται πλημμελώς το Κράτος με εξαπατά .

     Στο σύγχρονο και δη το Ελληνικό Κράτος , πληρώνω μέσω των φόρων για υπηρεσίες που μου παρέχει πλημμελώς ή μόνο καθ´  υπόθεση. Πληρώνω για αστυνομία ,αλλά ασφάλεια δεν έχω , πληρώνω ιατρική περίθαλψη αλλά περιμένω μήνες για νοσοκομείο   ,  πληρώνω  για μια ανύπαρκτη αγορανομία , χωλαίνουσα παιδεία,κλπ.
Ο κατάλογος είναι ατέλειωτος.

 Ο σημερινός δημόσιος υπάλληλος δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι ο μισθός που παίρνει ,και τον παίρνει από τους φόρους μας βρέξει χιονίσει ,πρέπει να αντιστοιχεί σε αντίστοιχη υπηρεσία προς την κοινωνία .
  Αν δεν το κάνει μας εξαπατά. Είναι κοινός απατεώνας  .
Αυτό δεν του έχει περάσει απ´ το μυαλό . Τον θεωρεί κεκτημένο δικαίωμα και ότι η κοινωνία του τον χρωστά ένα μισθό . Για την ακρίβεια αργομισθία. Και έτσι βλέπουμε ένα στρατό αργομίσθων  ή στην καλύτερη περίπτωση ημιεργαζομένων  να αποτελεί μια παρασιτική τάξη που έχει την απαίτηση να τραφεί από την φορολόγηση των πραγματικά εργαζομένων που παράγουν.

     Και δεν είναι μόνο αυτό , πολλοί από αυτούς μετατρέπονται από παράσιτα , σε κακοποιούς , εκβιάζοντας ,καθυστερώντας ,και προσπαθώντας να αποσπάσουν κάποια εξτρά χρηματικό πόσο .(λαδώματα ,γρηγορόσημο )

   Αυτός είναι ο γιγαντισμός του κράτους που οδήγησε στη κατάρρευση του υπαρκτού Σοσιαλισμού.  Εκεί ο γιγαντισμός της του κράτους προκάλεσε μια τεράστια ανισότητα μεταξύ λίγων πραγματικά παραγόντων αγαθά ,και πολλών αμειβομένων αλλά μη παραγόντων

 Και εμείς ακολουθούμε από κοντά . Η οικονομία μας κατέρρευσε λόγω του κρατικού τομέα που  οδήγησε σε υπέρμετρο δανεισμό , υπερφορολόγηση και τελικά στην ύφεση  και στο στραγγάλισμα της πραγματικής οικονομίας , και όσων παράγουν πραγματικά.

    Οι παλιοί γραφειοκράτες , ιερείς , άρχοντες με τη δέκατη κάτι ήξεραν . Με το 10% δεν στραγγάλιζαν το παραγωγικό μέρος της κοινωνίας .
   
Μπορεί το ´ η παραγωγική μου δύναμη είναι και η αγοραστική μου δύναμη των ' πρώτων κοινωνιών να μην ήταν ισότητα άλλα η ανισότητα ήταν μικρή με τη δέκατη.
    Τώρα η ανισότητα είναι τεράστια , ο κρατικός μηχανισμός τεράστιος που ζητάει τροφή. Η παραγωγή δεν έφτανε οπότε το Κράτος για να τραφεί δανειζόταν και όλα πήγαιναν καλά,  και εμείς τραγουδάγαμε χαζοχαρούμενα . Αλλά όλα τα ωραία τελειώνουν . Μας πήραν χαμπάρι και τα μπαταχτσίδικα τέλος . Δεν έχει άλλα δανεικά αλλά ζητάνε και τα λεφτά τους πίσω. Μα τι παλιάνθρωποι σαν δεν τρέπονται δεν  βλέπουν ότι δεν μπορούμε;  Μας έπιασε νευρική κρίση, υστερία.
    Το πρόβλημα τεράστιο. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα . Να ταΐσω τους κρατικοδίαιτους δεν μπορώ. Να απολύσω τους Άχρηστους  ή απλά υπεράριθμους , θα δημιουργηθεί κοινωνικό πρόβλημα. Από μία κατάσταση που δημιουργήθηκε απο πολλά χρόνια και σιγά - σιγά, θες άλλα τόσα χρόνια για να ξεμπλέξεις. Για τους δημόσιους υπαλλήλους, πέντε αποχωρήσεις μία πρόσληψη. Για τους συνταξιούχους θα περιμένουμε να αποδημήσουν εις Κύριον,  και οι νέοι σε παραγωγικές δουλειές . Ανάπτυξη σημαίνει παραγωγή αγαθών. Και υπηρεσιών θα μου πείτε. (Ναι αλλά η ασφάλεια μιας χώρας σε μία κρίση, ένα πόλεμο εναι να μπορεί μόνη της να καλύψει τις ανάγκες της,  να έχει ισχυρή παραγωγική βάση .)
      Και το βασικό. Να κοιτάξουμε κατάματα την αλήθεια να δούμε που φταίξαμε, τι στραβό κάναμε και να πάψουμε να πιστεύουμε, ότι  το Κράτος είναι ένας Θεός που βρέχει  μάνα εξ Ουρανού. Το Κράτος είναι όλοι εμείς, οι παραγωγοί εμείς, οι καταναλωτές  εμείς , και να μάθουμε να μην απλώνουμε τα πόδια μας πέρα από το πάπλωμα. Το αν τα πόδια μας ξυλιάσανε εμείς φταίμε , όχι το πάπλωμα.