Σχολεια του 50
Ήταν η εποχή , μετά τον πόλεμο , και μετά τον εμφύλιο .
Την Ελλάδα την λέγαν ακόμα τότε Ψωροκώσταινα .
Ήταν μια χώρα κατεστραμμένη , διαιρεμένη αλλά με τη θέληση να ορθοποδήσει . Στο σχολείο μας μάθαιναν το
“συν Αθηνά και χείρα κίνει “.
Στηριζόμαστε στις δυνάμεις μας , και ξέραμε ότι πρέπει να δουλέψουμε για να
προ κόψουμε .
“ Η προκοπή θέλει δουλειά έλεγε ο δάσκαλος “ .και όχι πολλά λόγια .
” Πριν μιλήσεις να βουτάς τη γλώσσα σου στο μυαλό σου “.
Αλλά και στους μεγάλους το πολιτικό σύνθημα που έπιασε τότε στο λαό ήταν “Έργα όχι λόγια “. Οι Έλληνες δούλευαν στις οικοδομές ,στα χωράφια , στα εργοστάσια.
Το σχολείο ήταν δύσκολο αυστηρό . Οι βαθμοί δινόντουσαν με φειδώ σχεδόν με τσιγκουνιά . Και με ένα ή δύο μαθήματα μέναμε μεταξυτασταίοι . (Ραντεβού κάθε Σεπτέμβρη )
Με ένα πρωτεύον και ένα δευτερεύον στην ίδια τάξη .
Στη Πέμπτη γυμνασίου το μεγάλο ξεκαθάρισμα .
Οι μισοί μείνανε ( άλγεβρα και γεωμετρία γαρ ).
Οποίος έμενε σε μια -δυο τάξεις , ο καθηγητής φώναζε τον πατέρα του,- "αύριο με τον κηδεμόνα σου " . Και η συνήθης στιχομυθία ήταν " το παιδί σου δεν κάνει για γράμματα .βάλτο να μάθει μια τέχνη για να ζήσει . Και ο γονιός άκουγε το δάσκαλο και το παιδί πήγαινε παραγιός κάπου να μάθει τη τέχνη. Από τα δώδεκα μέχρι τα δεκαπέντε τα παιδιά έπαιρναν το δρόμο τους . Άλλος ράφτης , άλλος μικρός σε μπαρμπέρικο , υδραυλικούς , ότι έβρισκε ο καθ ´ ένας .
η θέρμανση ανύπαρκτη . Ο δάσκαλος έκανε μάθημα με το παλτό
Σε πολλά δημόσια μέχρι και ογδόντα μαθητές στην τάξη . Και βέβαια το Σάββατο μάθημα . Αλλά ξέραμε θα επιβιώναμε στηριζόμενοι μόνο στις δυνάμεις μας. Δεν περιμέναμε βοήθεια από κανένα. Ο κάθε ένας χάραζε το δρόμο του , και τελικά έκανε προκοπή . Από το σπίτι η βοήθεια λίγη λόγω φτώχειας. Από το κράτος ανύπαρκτη .όποιος ήθελε να σπουδάσει , πλήρωνε δίδακτρα . Στο Πολυτεχνείο θυμάμαι ( σκληρές εξετάσεις , μπήκαμε 70 από 2500 υποψήφιους ,-τα καλοκαίρια της εβδόμης και όγδοης -που μπάνιο- μόνο διάβασμά -σπασίκλιασμα ) , πλήρωναμε 4000 δραχμές δίδακτρα το χρόνο .
Κανείς δεν παραπονιόταν . Ξέραμε ότι ζούσαμε σε μια χώρα κατεστραμμένη ,από δυο πολέμους . Έναν παγκόσμιο , και έναν εμφύλιο .Δουλέψανε οι πατεράδες μας , αλλά και εμείς. Και η Ελλάδα άρχισε να προκόβει . στα μέσα της δεκαετίας του 50 γίναμε αυτάρκεις στο στάρι . Μεγάλο επίτευγμα . Παράγαμε το ψωμί που τρώγαμε. Και σιγά σιγά ήρθε η οικονομική πρόοδος . Φτιάξαμε βαριά βιομηχανία . Πλησιάσαμε το Ευρωπαϊκό επίπεδο ζωής , μπήκαμε στην ΕΕ
βάλαμε παπούτσια , γίναμε Ευρωπαίοι
, και μετά προσπάθεια και εργασία στοπ . Λαχανιασμένοι απ΄την προσπάθεια καθίσαμε να ξεκουραστούμε , και αποκοιμηθήκαμε από το νανούρισμα των σειρήνων της πολίτικης . Αυτοί χάιδευαν αυτιά , προσπαθώντας να είναι αρεστοί , αλλά κατέστρεψαν , το κίνητρο του λαού για προσπάθεια . Τώρα ο τεμπέλης δεν έφταιγε , όχι έφταιγε η κακούργα κοινωνία . Στο σχολείο καταργήθηκε η βάση του δέκα , γιατί να διαβάσουν . Η αξιολόγηση των καθηγητών καταργήθηκε (πάει ο κος επιθεωρητής ) , των δημοσίων υπαλλήλων ξεφτιλίστηκε , ακόμα και οι επίορκοι και οι κλέφτες , έγιναν ανεκτοί .
Και εμείς αλλάξαμε .Δεν δουλεύουμε για να προκόψουμε ,κυνηγάμε την αρπαχτή . Αυτά που ακούγαμε από τους παλιούς δασκάλους τα ξεχάσαμε. Το " συν Αθηνά και χείρα κίνει ",ξεχάστηκε . Τώρα τα ζητάμε όλα από το κράτος . Φαΐ από το κράτος , δουλειά , από το κράτος . Υγεία , σύνταξη , ασφάλεια από το κράτος. Το κράτος νομίζουμε ότι είναι ένας Θεός που είναι υποχρεωμένο να θεραπεύει πάσα νόσο και πάσα μαλακία μας. Ξεχνάμε ότι το κράτος είμαστε εμείς όλοι μας . Και το κράτος είναι τόσο δυνατό και τίμιο , όσο δυνατοί και τίμιοι είμαστε όλοι μας.
Το κράτος δεν είναι θεός . Δεν είναι παντοδύναμο και πολύ περισσότερο δεν είναι πανάγαθο . Είναι ότι είμαστε εμείς σαν σύνολο . Δεν ρίχνει μάνα εξ´ ουρανού , δεν παράγει ΕΚ του μηδενός ,σπίτια , αυτοκίνητα , τρόφιμα , ρούχα , όχι αυτά πρέπει να τα παράξουμε εμείς . Τα δικά μας χέρια να δουλέψουν, το μυαλό μας . Αλλά εμείς , αγορεύουμε και φλυαρούμε . Θεωρίες επί θεωριών . Το παλιό που μας έλεγαν οι δάσκαλοι ," πριν μιλήσεις βούτα τη γλώσσα σου στο μυαλό σου. " ,το ξέχασαν κι αυτοί.
Ίσως να μην το έμαθαν οι νεώτεροι .
Και το παλιό σύνθημα που είχε ενστερνιστεί ο λαός " έργα κι όχι λόγια " ξεχάστηκε τώρα λόγια, λόγια και μόνο λόγια.
Και μετά απορούμε τι φταίει .
Η γενιά των πατεράδων μας δούλεψε .
Η Ελλάδα από ψωροκώσταινα , έγινε χώρα αναπτυσσόμενη στην αρχή , ανεπτυγμένη έπειτα , μπήκαμε στην Ευρώπη , και μετά την αράξαμε . Επιδοτήσεις , κομπινούλες , και όλοι στο δημόσιο . καλά ήτανε , αλλά τα δανεικά είχαν ημερομηνία λήξεως. Τώρα δανεικά τέλος , καλοπέραση τέλος , τα κεφαλάκια μέσα. Και βεβαίως μας κακοφαίνεται και κλωτσάμε . Ποιον ; Ο ένας τον άλλον . Ο ένας απεργεί εναντίον του άλλου , και μετά ο άλλος εναντίον του πρώτου .
Και κάποιοι μεγασχήμονες πολιτικοί το επικροτούν , το πιστεύουν μέσα στην άγνοια τους , και το εκμεταλλεύονται , για να προωθήσουν προσωπικές φιλοδοξίες εις βάρος του συνόλου . Κυνηγάνε την προσωπική τους προβολή , εις βάρος της κοινωνίας. Ορισμένες έννοιες όπως υστεροφημία , φιλότιμο ,τους είναι άγνωστες . Αρκεί η πρόσκαιρη προβολή τους . Προσπαθούν να ομορφύνουν από την καρέκλα που κάθονται. Αλλά απλά την βρωμίζουν.
Οι πραγματικοί άντρες ομορφαίνουν τις καρέκλες . Δεν προσπαθούν να ομορφύνουν απ΄αυτές .
Τελειώνοντας με την φωτογραφία του δάσκαλου με το παλτό , που διδάσκει σε κάποιο σχολείο της Ηπείρου , την αφιερώνω στους πρυτάνεις μας , στους πανεπιστημιακούς μας , αλλά και στους καθηγητές μας μέσης εκπαίδευσης , που μέσ τις πανελλήνιες εξετάσεις απεργούσαν γιατί πήγανε οι ώρες διδασκαλίας από 18 σε 20.
Στα σχολεία πρέπει να διδάσκεται το ήθος ,και μετά τα γράμματα. Σωστά ο λαός λέει “μ΄όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις “.
Ήταν η εποχή , μετά τον πόλεμο , και μετά τον εμφύλιο .
Την Ελλάδα την λέγαν ακόμα τότε Ψωροκώσταινα .
Ήταν μια χώρα κατεστραμμένη , διαιρεμένη αλλά με τη θέληση να ορθοποδήσει . Στο σχολείο μας μάθαιναν το
“συν Αθηνά και χείρα κίνει “.
Στηριζόμαστε στις δυνάμεις μας , και ξέραμε ότι πρέπει να δουλέψουμε για να
προ κόψουμε .
“ Η προκοπή θέλει δουλειά έλεγε ο δάσκαλος “ .και όχι πολλά λόγια .
” Πριν μιλήσεις να βουτάς τη γλώσσα σου στο μυαλό σου “.
Αλλά και στους μεγάλους το πολιτικό σύνθημα που έπιασε τότε στο λαό ήταν “Έργα όχι λόγια “. Οι Έλληνες δούλευαν στις οικοδομές ,στα χωράφια , στα εργοστάσια.
Με ένα πρωτεύον και ένα δευτερεύον στην ίδια τάξη .
Στη Πέμπτη γυμνασίου το μεγάλο ξεκαθάρισμα .
Οι μισοί μείνανε ( άλγεβρα και γεωμετρία γαρ ).
Οποίος έμενε σε μια -δυο τάξεις , ο καθηγητής φώναζε τον πατέρα του,- "αύριο με τον κηδεμόνα σου " . Και η συνήθης στιχομυθία ήταν " το παιδί σου δεν κάνει για γράμματα .βάλτο να μάθει μια τέχνη για να ζήσει . Και ο γονιός άκουγε το δάσκαλο και το παιδί πήγαινε παραγιός κάπου να μάθει τη τέχνη. Από τα δώδεκα μέχρι τα δεκαπέντε τα παιδιά έπαιρναν το δρόμο τους . Άλλος ράφτης , άλλος μικρός σε μπαρμπέρικο , υδραυλικούς , ότι έβρισκε ο καθ ´ ένας .
η θέρμανση ανύπαρκτη . Ο δάσκαλος έκανε μάθημα με το παλτό
Σε πολλά δημόσια μέχρι και ογδόντα μαθητές στην τάξη . Και βέβαια το Σάββατο μάθημα . Αλλά ξέραμε θα επιβιώναμε στηριζόμενοι μόνο στις δυνάμεις μας. Δεν περιμέναμε βοήθεια από κανένα. Ο κάθε ένας χάραζε το δρόμο του , και τελικά έκανε προκοπή . Από το σπίτι η βοήθεια λίγη λόγω φτώχειας. Από το κράτος ανύπαρκτη .όποιος ήθελε να σπουδάσει , πλήρωνε δίδακτρα . Στο Πολυτεχνείο θυμάμαι ( σκληρές εξετάσεις , μπήκαμε 70 από 2500 υποψήφιους ,-τα καλοκαίρια της εβδόμης και όγδοης -που μπάνιο- μόνο διάβασμά -σπασίκλιασμα ) , πλήρωναμε 4000 δραχμές δίδακτρα το χρόνο .
Κανείς δεν παραπονιόταν . Ξέραμε ότι ζούσαμε σε μια χώρα κατεστραμμένη ,από δυο πολέμους . Έναν παγκόσμιο , και έναν εμφύλιο .Δουλέψανε οι πατεράδες μας , αλλά και εμείς. Και η Ελλάδα άρχισε να προκόβει . στα μέσα της δεκαετίας του 50 γίναμε αυτάρκεις στο στάρι . Μεγάλο επίτευγμα . Παράγαμε το ψωμί που τρώγαμε. Και σιγά σιγά ήρθε η οικονομική πρόοδος . Φτιάξαμε βαριά βιομηχανία . Πλησιάσαμε το Ευρωπαϊκό επίπεδο ζωής , μπήκαμε στην ΕΕ
βάλαμε παπούτσια , γίναμε Ευρωπαίοι
, και μετά προσπάθεια και εργασία στοπ . Λαχανιασμένοι απ΄την προσπάθεια καθίσαμε να ξεκουραστούμε , και αποκοιμηθήκαμε από το νανούρισμα των σειρήνων της πολίτικης . Αυτοί χάιδευαν αυτιά , προσπαθώντας να είναι αρεστοί , αλλά κατέστρεψαν , το κίνητρο του λαού για προσπάθεια . Τώρα ο τεμπέλης δεν έφταιγε , όχι έφταιγε η κακούργα κοινωνία . Στο σχολείο καταργήθηκε η βάση του δέκα , γιατί να διαβάσουν . Η αξιολόγηση των καθηγητών καταργήθηκε (πάει ο κος επιθεωρητής ) , των δημοσίων υπαλλήλων ξεφτιλίστηκε , ακόμα και οι επίορκοι και οι κλέφτες , έγιναν ανεκτοί .
Και εμείς αλλάξαμε .Δεν δουλεύουμε για να προκόψουμε ,κυνηγάμε την αρπαχτή . Αυτά που ακούγαμε από τους παλιούς δασκάλους τα ξεχάσαμε. Το " συν Αθηνά και χείρα κίνει ",ξεχάστηκε . Τώρα τα ζητάμε όλα από το κράτος . Φαΐ από το κράτος , δουλειά , από το κράτος . Υγεία , σύνταξη , ασφάλεια από το κράτος. Το κράτος νομίζουμε ότι είναι ένας Θεός που είναι υποχρεωμένο να θεραπεύει πάσα νόσο και πάσα μαλακία μας. Ξεχνάμε ότι το κράτος είμαστε εμείς όλοι μας . Και το κράτος είναι τόσο δυνατό και τίμιο , όσο δυνατοί και τίμιοι είμαστε όλοι μας.
Το κράτος δεν είναι θεός . Δεν είναι παντοδύναμο και πολύ περισσότερο δεν είναι πανάγαθο . Είναι ότι είμαστε εμείς σαν σύνολο . Δεν ρίχνει μάνα εξ´ ουρανού , δεν παράγει ΕΚ του μηδενός ,σπίτια , αυτοκίνητα , τρόφιμα , ρούχα , όχι αυτά πρέπει να τα παράξουμε εμείς . Τα δικά μας χέρια να δουλέψουν, το μυαλό μας . Αλλά εμείς , αγορεύουμε και φλυαρούμε . Θεωρίες επί θεωριών . Το παλιό που μας έλεγαν οι δάσκαλοι ," πριν μιλήσεις βούτα τη γλώσσα σου στο μυαλό σου. " ,το ξέχασαν κι αυτοί.
Ίσως να μην το έμαθαν οι νεώτεροι .
Και το παλιό σύνθημα που είχε ενστερνιστεί ο λαός " έργα κι όχι λόγια " ξεχάστηκε τώρα λόγια, λόγια και μόνο λόγια.
Και μετά απορούμε τι φταίει .
Η γενιά των πατεράδων μας δούλεψε .
Η Ελλάδα από ψωροκώσταινα , έγινε χώρα αναπτυσσόμενη στην αρχή , ανεπτυγμένη έπειτα , μπήκαμε στην Ευρώπη , και μετά την αράξαμε . Επιδοτήσεις , κομπινούλες , και όλοι στο δημόσιο . καλά ήτανε , αλλά τα δανεικά είχαν ημερομηνία λήξεως. Τώρα δανεικά τέλος , καλοπέραση τέλος , τα κεφαλάκια μέσα. Και βεβαίως μας κακοφαίνεται και κλωτσάμε . Ποιον ; Ο ένας τον άλλον . Ο ένας απεργεί εναντίον του άλλου , και μετά ο άλλος εναντίον του πρώτου .
Και κάποιοι μεγασχήμονες πολιτικοί το επικροτούν , το πιστεύουν μέσα στην άγνοια τους , και το εκμεταλλεύονται , για να προωθήσουν προσωπικές φιλοδοξίες εις βάρος του συνόλου . Κυνηγάνε την προσωπική τους προβολή , εις βάρος της κοινωνίας. Ορισμένες έννοιες όπως υστεροφημία , φιλότιμο ,τους είναι άγνωστες . Αρκεί η πρόσκαιρη προβολή τους . Προσπαθούν να ομορφύνουν από την καρέκλα που κάθονται. Αλλά απλά την βρωμίζουν.
Οι πραγματικοί άντρες ομορφαίνουν τις καρέκλες . Δεν προσπαθούν να ομορφύνουν απ΄αυτές .
Τελειώνοντας με την φωτογραφία του δάσκαλου με το παλτό , που διδάσκει σε κάποιο σχολείο της Ηπείρου , την αφιερώνω στους πρυτάνεις μας , στους πανεπιστημιακούς μας , αλλά και στους καθηγητές μας μέσης εκπαίδευσης , που μέσ τις πανελλήνιες εξετάσεις απεργούσαν γιατί πήγανε οι ώρες διδασκαλίας από 18 σε 20.
Στα σχολεία πρέπει να διδάσκεται το ήθος ,και μετά τα γράμματα. Σωστά ο λαός λέει “μ΄όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις “.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου