Γεννηθήκαμε σε ένα παγκόσμιο πόλεμο

Γεννηθήκαμε σε ένα παγκόσμιο πόλεμο και μεγαλώσαμε μέσα σε εμφύλιο.

Γεννηθήκαμε μέσα σε παγκόσμιο πόλεμο . Μεγαλώσαμε μέσα στον εμφύλιο. Μόλις ανδρωθήκαμε,
αντιμετωπίσαμε μία Δικτατορία.
Το 1950 η Ελλάδα ήταν στο επίπεδο του Βιετνάμ.
 Ακόμα και στην Αθήνα λίγο έξω από το κέντρο ,τα σπίτια ήταν ένα δύο δωμάτια που έμενε οικογένεια με τρία και βάλε παιδιά ,χωρίς θέρμανση,και πολλές φορές χωρίς νερό .Η τουαλέτα ήταν στην αυλή ,έξω από το σπίτι,και σε ένα καρφί στο τοίχο εφημερίδες κομμένες σε μικρά χαρτάκια
Για να σπάσει το κρύο , το μαγκάλι ,η γκαζιέρα , και οι προνομιούχοι τη σόμπα ,και γύρω απ΄ αυτή όλη η οικογένεια ,άλλος να διαβάζει , άλλος να βάζει φέτες ψωμί για να το κάνει φρυγανιές .  Τα χέρια πόδια παγωμένα . Συχνά με χιονίστρες. Θυμάται κανείς  σήμερα  τις χιονίστρες  ;
      Οι πιο παλιοί θυμόνται το παγωμένο κρεβάτι  όπου τουρτούριζες όταν πήγαινες να κοιμηθείς μέχρι να το ζεστάνεις με το σώμα σου , και το πρωί το παγωμένο δωμάτιο , και νέο  τουρτούρισμα όταν έβγαινες από το ζεσταμένο πια κρεβάτι .
     Τα βρίσκαμε φυσικά  .    Έτσι ήταν τα πράγματα.   Δεν θυμάμαι να εξοργιστήκαμε ποτέ για το χωρίς ελπίδες μέλλον μας. Δεν είχαμε την απαίτηση να βρούμε μια ζωή ανθόσπαρτη και πολύ περισσότερο δεν απαιτήσαμε δεν διαμαρτυρηθήκαμε και δεν κλάψαμε  .
Είχαμε Δασκάλους τότε που ασκούσαν λειτούργημα δεν ασκούσαν επάγγελμα και στις  τάξεις 80 μαθητές.
Μας έμαθαν το ¨Συν Αθηνά και χείρα κίνει ΅ . Σε όσους δεν τα κατάφερναν τους έλεγαν παιδί μου
δεν τα παίρνεις τα γράμματα να πας να μάθεις μια τέχνη για να ζήσεις. Με δύο μαθήματα στην ίδια τάξη, με ένα το Σεπτέμβρη.

Λίγοι σπουδάζανε.  Όσοι έπαιρναν τα γράμματα. Οι άλλοι σε τέχνη. Τα μεσημέρια στην αλάνα της γειτονιάς που παίζαμε δεν υπήρχαν ονόματα. Άκουγες τα παρατσούκλια του καθ ένα που προέρχονταν από το που δούλευε σαν  παραγιός. " τρέχα χασάπη , σούταρε μανάβη,  έμπαινε κουρέα ".

Ήταν στο ματς της μεσημεριανής διακοπής 2 με 5 . Μετά πάλι δουλειά μέχρι τις οκτώ.
 Στα χωριά τα παιδιά βγάζανε το δημοτικό ή μόνο την τετάρτη δημοτικού , και μετά δουλειά στα κτήματα  ή έβοσκαν τα ζωντανά . Κάθε σπίτι μία αυτάρκης οικονομική μονάδα. Ο νοικοκύρης φρόντισε για τι στάρι της οικογένειας  ,  το κρασί ,  ένα γουρούνι για το κρέας του χειμώνα , τις κότες , τις κατσίκες του.

  Και οι γυναίκες εκτός της βοήθειας στο χωράφι , είχαν και τον αργαλειό ( εργαλείο ). Υφαίνατε χράμια , υφάσματα,και έκαναν  κεντήματα , που τα αντάλλασσαν με τους πλανόδιους  έμπορους για να πάρουν  βελόνες,  καρφίτσες, μαχαίρια και ότι δεν μπορούσε  να παραχθεί στο χωριό  .
     Κάθε σπιτικό στο χωριό ήταν και μία αυτάρκης οικονομική μονάδα. Μπορούσε να ζήσει με την οικογενειακή παραγωγή.  Άλλοι φτωχικά, άλλοι καλά , και πολύ σπάνια πλούσια. Και γι αυτό δεν πείνασαν στη Κατοχή .
 οι πόλεις πεινάσανε  . Τα χωριά όχι είχαν αυτάρκεια,  και ταϊσαν και τις πόλεις , όσο μπορούσαν.
 Αυτός ήταν ο κόσμος όταν γεννηθήκαμε . Σκληρός αλλά δυνατός , άντεξε σε πολέμους , πείνες,  κατοχές , εμφύλιο και όταν όλα τελείωσαν οι Έλληνες ρίχτηκαν στη δουλειά .

Τα χωριά όχι είχαν αυτάρκεια,  και τάισαν και τις πόλεις , όσο μπορούσαν.
 Αυτός ήταν ο κόσμος όταν γεννηθήκαμε . Σκληρός αλλά δυνατός , άντεξε σε πολέμους , πείνες,  κατοχές , εμφύλιο και όταν όλα τελείωσαν οι Έλληνες ρίχτηκαν στη δουλειά .

Η Ελλάδα του 50 και του 60 δούλεψε . Και σε 25 χρόνια από Βιετνάμ γίναμε Ευρώπη .




και μετά :
¨Όλα άλλαξαν οι Έλληνες από δουλευταράδες γίνανε βολεψάκηδες . Ξεχάσαν το Αθηνά και χείρα κϊνει και τα περιμένανε όλα από το κράτος . Όλοι θελαν διορισμό στο Δημόσιο η στους δήμους . Οι αγρότες καλλιεργούσαν για τις επιδοτήσεις (θάψιμο παράγωγης στις χωματερές ) , κλείνανε τους δρόμους παραμονές εκλογών απαιτώντας ότι δεν δικαιούνταν .

 Η απεργία από οικονομική μάχη έγινε κοινωνικός εκβιασμός . Όλοι έβαζαν το συντεχνιακό τους συνέφερνε πάνω από το το εθνικό. Οι ναυτικοί έκλειναν τα λιμάνια αγνοώντας τη ζημιά στον τουρισμό . Οι της ΔΕΗ κατεβάζανε διακόπτες αδιαφορώντας για τη ζημιά που προκαλούσαν στην οικονομία. Οι εργαζόμενοι στις δημόσιες συγκοινωνίες αδιαφορούσαν για την ταλαιπωρία του κοινού τόσο που τράβαγαν χειρόφρενο για να κάνουν γενική συνέλευση .

Ο πολιτικός κόσμος όχι μόνο δεν αντιδρούσε σε παράλογες απαιτήσεις , αλλά τις υποστήριζε αναμένοντας πολιτικά οφέλη από τους μόνιμα δυσαρεστημένους πολίτες . Οι θεσμοί ξεφτίσαν οι νόμοι άλλαξαν υπηρετώντας κομματικές σκοπιμότητες .

Το σύνταγμα άλλαξε καθιστώντας τον πρόεδρο διακοσμητικό πρόσωπο χωρίς αρμοδιότητες . Όλες οι αρμοδιότητες στον πρωθυπουργό . Και οι αναθέσεις καθηκόντών με κομματικά κριτήρια σαν αμοιβή για τις υπηρεσίες στο κόμμα . Οι χαριστικοί νόμοι , οι πρώιμες συντάξεις , τα μαϊμού κοινωνικά επιδόματα .( κάτι που ποτέ δεν διερευνήθηκε και δεν αποδόθηκαν ευθύνες , γιατί όλα τα κόμματα είχαν λερωμένη τη φωλιά τους . Άπλα ξεχάστηκε .)
Η επιχειρηματικότητα δαιμονοποιήθηκε από άτομα χωρίς καμία οικονομική γνώση . Νόμοι με γνώμονα την ψηφοθηρία . Στην τριακονταετία 1980 - 2010 συντελείται η αποβιομηχάνιση της Ελλάδος . Οι βιοτεχνίες φεύγουν σε όμορες χώρες αναζητώντας καλύτερες συνθήκες .
Θα μπορούσα να συνεχίσω απαριθμώντας τα στραβά αλλά δεν έχει έννοια . Όσοι δεν το καταλάβαιναν δεν θα το παραδεχτούν και τώρα . Χρειάζεται τόλμη απέναντι στον εαυτό μας για να παραδεχτούμε τα λάθη μας. Λίγοι την έχουν .

1. Και γι αυτό είμαι απαισιόδοξος για το μέλλον . Δεν αρκούν μπαλώματα . Χρειάζεται αλλαγή των πάντων . Σύνταγμα , νοοτροπία , ιδέες , νομοί διοίκηση και κυρίως σωστή παιδεία . Δεν νομίζω ότι είμαστε ικανοί να το κάνουμε . Μας εχει κατακτήσει η νοοτροπία του πέσε πίτα να σε φάω , και πιστεύουμε σε ένα κράτος Θεό που γιατρεύει πάσαν νόσο και πάσαν μαλακία . Ξεχνάμε ότι το κράτος είμαστε εμείς όλοι μας και πρέπει εμείς όλοι μας να γιατρεύουμε πάσαν νόσο και πάσαν μαλακία μας.